Spookrijden is veiliger.

Het klinkt raar, maar in sommige gevallen kan je beter spookrijden dan je aan de regels te houden. 

Voor het woon-werk verkeer moet ik dagelijks langs de rotonde aan de Drieselstraat-Smalleheerweg in Oostakker aan de Volvo vrachtwagenfabriek. Als ik vanuit de Smalleheerweg kom richting Drieselstraat, dan kom ik van een 2 richtingsfietspad aan de linkerkant van de Smalleheerweg en dan moet ik naar een ander 2 richtingsfietspad aan de rechterkant van de Drieselstraat, maar ik moet dan wel de straat links in. Als ik het volgens de regels doe dan moet ik naar rechts over de rotonde, 3 straten oversteken, waarbij de fietsers op de rotonde geen voorrang hebben. De rotonde is zo aangelegd dat ik met de ligfiets zo goed als geen zicht heb op het verkeer dat vanachter mij komt. Bovendien zijn de bochten zo aangelegd dat ik die niet of nauwelijks kan nemen zonder te vallen. En ik heb daar al gezien dat er autobestuurders zijn die hun voorrang ook echt nemen en de fietser zouden van de weg rijden als die fietsers de regels niet toepassen. Op de rotonde tussen de auto's rijden viel opzich wel mee, de meeste hebben er geen problemen mee, op een paar dwazen na die dachten me op de rotonde in te moeten halen en me erop wijzen waar het fietspad is (waar ze wellicht elders wel eens graag op parkeren). Om het voor mij veilig te houden ga ik dus gewoon de verkeerde kant op fietsen en kruis ik als "spook" 1 straat om dan op een fietspad in eigen bedding terecht te komen.

Maar wat blijkt nu, bij dat spookrijden heb ik nauwelijks een auto die me geen voorrang heeft. Ik kan wel stellen dat zowat maximum 1 % me daar zou doen wachten. Ook al zou ik de straat blind over knallen, nog is de kans heel klein dat ik er wat aan overhoud. Dat laatste doe ik natuurlijk niet, de autobestuurders behouden het recht op voorrang, tot ze die afstaan. En ze staan die zowat allemaal af.

De laatste tijd is er zelfs meer. Nu het gras daar behoorlijk hoog staat is het zicht zeer beperkt geworden. De camera op mijn helm ziet veel meer dan ik zelf zie, ik zie tegenwoordig enkel de bovenste rand van de auto's en bijgevolg neem ik aan dat de bestuurders me zo goed als niet of helemaal niet zien. En toch, nu zijn er bij die zo goed als een noodstop uitvoeren om toch maar te kunnen stoppen om me door te laten.

In onderstaande geval was ik echt geschrokken dat de bestuurder stopte om voorrang te geven. Ik was ten eerste nog niet zo heel dicht bij de oversteekplaats en de auto zelf kwam behoorlijk snel aan. En toch... netjes gestopt om me door te laten. Of was het omdat hij een knipperlampje aan zag komen net boven het gras en niet wist wat er onderstak en dus het zekere voor het onzekere nam? Terwijl ik zelf traag aankwam en op het moment dat hij stopt ik ook stilstond. Maar ik mocht direct doorstarten en als eerste de straat op.

Oog in oog!

15 juni rond 14.30 uur

kruispunt Achtenkouterstraat - Beelbroekstraat in Gent.

Fietscamera versus autocamera.

Ik versus google.

2 streetviewers.

Woorden? niet eens nodig.

Er is een hele tijd gewerkt aan de Heusdenbaan. Wat daar aan de hand was wist ik niet, zo een nieuwsgierige aard heb ik nu ook niet, dus ff gaan piepen deed ik niet. 

Vandaag moest ik daar ff ruilen van kant van de waterweg en dan merk ik dat de fietspaden en bushaltes zijn aangepakt.

Ook oversteekplaatsen voor fietsers zijn voorzien om veiliger van en naar het jaagpad te fietsen. Alleen.. wat doen die beugels daar nu nog???

Wellicht zit het probleem bij de wegbeheerder. De weg kan van de gemeente, provincie of gewest zijn. En de beugels die staan misschien op het jaagpad en zijn van waterwegen en zeekanaal. 

Geschokt!

De titel gaat zowel over mezelf toen ik het verhaal hoorde, als over de verteller van het verhaal.
Maar het gaat over de mobiliteitsplan van het nieuwe voetbalstadion van Gent.
Via het internet en Fietsbult had ik al vernomen over het mobiliteitsplan en de misschien wel gedurfde aanpak. Waar de voorkeur gegeven wordt aan de fietsers en waar de auto's maar dichtbij mogen parkeren als de bestuurder een abonnement heeft en de "inhoud" minstens 3 personen is. Anders moet je verderaf parkeren en "leren wandelen".
Nu is de verteller ook een zeer frequent fietser, maar zijn reactie sprak boekdelen toen hij sprak over een breed fietspad en amper 2 rijvakken (wellicht 1 per rijrichting) voor de auto's. Waarbij hij niet begreep waarom er niet meer parkeerruimte direct rond het stadion is en waarom de fietsers zoveel ruimte moeten krijgen en de auto's zo weinig op de weg.
Ik zelf was geschokt toen ik deze woorden hoorde van een toch wel fervent fietser (die ook een auto heeft, maar niet voor elke meter de auto nodig heeft). Maar zo blijkt dat zelfs fietsers soms onbewust zeer "automatisch" denken aan bereikbaarheid per auto. Dat terwijl het in dit geval ook over een sportevenement of -infrastructuur gaat...

Na bericht: het verbaasde me vooral omdat de verteller naar het stadion (vooral om het plaatsen van de nieuwe brug te zien gebeuren) was geweest met de fiets.

3 weken droog forensen... niet gelukt.

3 keer dit jaar heb ik 2 weken oprij droog kunnen forensen. Ik had nu gehoopt dat ik deze week aan 3 weken droog forensen op rij kon komen, maar gisteravond (22,30) reed ik zo een onweer in en kwam ik kletsnat thuis. En vandaag zal het ook maar weinig waarschijnlijk zijn, want het regent hier al de hele ochtend en het ziet er niet naar uit dat het snel over zal zijn.

Opzich viel het gisteren wel mee, enkel het zicht (natte bril) viel soms dik tegen, maar de regen voelde niet koud aan (bij 17 graden), op mijn benen (in korte broek gestoken) voelde ik het zelfs niet eens. Mijn t-shirt moest ik niet uitwringen, die droop zo al bij thuiskomst, en dit door hooguit 4 km in de regen te liggen.

Wel erg dat op dat moment het jaagpad afgesloten was door een trekker met tankwagen en ik zonder enig zicht moest proberen te passeren (zelfs tevoet lukte het nog niet). Uiteindelijk bleek er toch een bestuurder in de trekker te zitten en toen ik ff opzij ging in een poging zicht te krijgen op de zaak, bleek het gevaarte zich plots te verplaatsen, zodat ik toch langs kon. (Daar zijn werken aan de gang om de weg naast het jaagpad te vernieuwen. Normaal is het jaagpad steeds normaal toegankelijk alleen nu niet en ik was, toeval of niet, niet de enige fietser in dat onweer).

Als toemaatje heb ik de frames uit de cameraopnames gehaald van een van de ergste bliksemschichten die ik heb gezien gisteravond. Prachtig om zien, nog meer in het echt, maar dat is zo vlug voorbij. Dit is nog maar eens een reden om toch maar steeds de camera bij te hebben.

Zalig...

De laatste 2 avonden (is 22.15 - 23.00 nog avond?) zalig huiswaarts gereden na een dag werken.
Op maandag was het nog steeds 19 graden en gisteravond zelfs 20. Daar waar iedereen zit te klagen dat het zo warm is zag ik er naar uit. Want het is lekker om in warme omstandigheden te fietsen terwijl er geen zon is die je aan het verbranden is.
Samen met een nog later uur huiswaarts keren (we draaien extra uren) valt de duisternis nog later in dan een paar weken geleden, waardoor ik het nu ook mooi donker kan zien worden tijdens dat halfuurtje fietsen.
Het is ook lekker uitwaaien zonder veel wind en zo bekomen van een dag in de warme fabriek.

dinsdagavond rond 22.30 

Verder valt het me op dat ik opnieuw zeer snel ben gerecupereerd van het zware voorbije weekend. Waarbij de knieën doen alsof er niets gebeurd is, de benen doen het ook weer en verder voel ik me goed. Ik reed gisteravond alweer zoals ik normaal rij, het ging te goed om me aan mijn voorgehouden matiger snelheid te houden, maar ik zorg er wel voor me niet te forceren.

Deze die eerst 7 maanden aan het zeuren waren over het koude winterweer, zijn nu aan het zeuren over het warme weer, zeuren kunnen ze blijkbaar altijd. Ik neem het zoals het komt.

Geradbraakt.

Het voorbije weekend was een WOL-toertocht gepland in Ieper. Net als vorig jaar maak ik er een weekend van, anders lijkt het me nogal ver. Een heenrit van 100 km met aankomst om 9 uur aan Ieper station... dat lijkt me nogal onmogelijk.

Nu zijn zo een afstanden me niet onbekend, zelfs behoorlijk vertrouwd, maar toch, ik ben geradbraakt terug thuis gekomen. Ten eerste was er de felle tegenwind op zaterdag, vooral in de Westhoek waaide het wel heel erg hard, de voorspelde 50 km/u leek mij aan de lage kant. Het was zo erg dat ik op het eind zelfs vlak amper 10-15 km/u haalde.

Maar er is meer, ik had niet mijn gebruikelijke schoenen (voor de trike) aan, maar deze die ik gebruik voor de Grasshopper. Opzich niets ergs, maar bleek dat na een tijdje ik het gevoel had dat mijn voeten vooral de linker scheef stonden, daarmee bedoel ik de buitenkant van de schoen werd omhoog gedrukt. Ik vond het reeds te ver om terug te keren, maar hoe verder ik kwam hoe erger het aanvoelde en op den duur kreeg ik ook nog eens irritatie aan de voet. Bij aankomst in Loker (bij Ieper) ben ik bij Eric, de organisator van de WOL-toertocht, de werkplaats ingedoken en de blokjes van de schoenen gehaald, want de zijkant bleek te drukken op de pedalen. Met een vijl er een hoop afgehaald en daarna bleek dat toch een stuk beter te gaan. Mijn knieën hadden er niet onder geleden (toch geen pijn).

Verder had ik ook last van wat zetelpijn, nochtans, de zitting is pas aangespannen een maand geleden en ik heb er daarna reeds enkele ritten (+ 100 km/rit) mee gemaakt zonder enig probleem. En ik had ook reeds last van enkele pijnlijke plaatsen op de rug. De huid was op 2 plaatsen geïrriteerd geraakt (onderaan aan de wervels en aan de punt van het linker schouderblad). Vroeger had ik er ook last van maar sinds een stuk slaapmatje erin te leggen was het euvel tot nu toe mooi opgelost, nu reed ik ook met het matje maar veel hielp het blijkbaar niet.

Ik moet wel toegeven door de slechte plaatsing van de voeten zat ik nu niet bepaald echt lekker en het harde gevecht tegen de wind, waarbij ik op het laatst puur op karakter verder ging, zal er ook wel wat mee te maken hebben. 

Zondag viel het goed mee om te fietsen, de groep volgen was totaal geen probleem en tijdens de terugweg heb ik het grootste deel van de rit een kruissnelheid van 25-26 km/u kunnen aanhouden. Dat is ook iets dat ik vroeger niet kon. Maar toen ik mandagmorgen opstond had ik een toch wel zeer onaangenaam gevoel in mijn knieën. Deze waren helemaal stijf, ik kan me niet herinneren wanneer ik dit nog heb meegemaakt. Het is zo dat het na enkele uren al veel beter ging.

Verder had/heb ik spierpijn in de bovenbenen. Iets wat ik niet meer kende, ook niet bij zware tochten, maar het kan dus blijkbaar nog steeds. En ook had ik zondagavond irritatie aan de achillespees van de linkervoet. Dat laatste was maandagmorgen wel over.  

Nu is het zo dat ik bij het bekijken van de pedalen van de 2 fietsen ik een duidelijk verschil zie op de pedalen. En het is zeker, de pedalen van de trike gaan eraf en worden vervangen door dezelfde als op de Grasshopper.

de pedaal zonder problemen 

de pedaal met problemen.

Ik had het voorbije weekend 270 km op de teller. Dit is niet zo uitzonderlijk, dat heb ik vorig jaar verschillende keren gedaan, en zelfs eens 320 km op 2 dagen, met de 6 volgende dagen erbij kwam ik aan 1000 km op de trike, dit zonder problemen.

Maandag middag richting werk reed het wat houterig en moest het lichaam wat loskomen, maar de rit huiswaarts na 22.00 uur ging al heel soepel. Beide heb ik wel rustig afgelegd, iets wat de hele week wil doen.
Het komende weekend is een rustweekend, dit alleen al vanwege de plannen.
En deze week nog worden de pedalen van de trike vervangen.

Veel foto's zijn er niet gemaakt, er zijn maar enkele meer dan hieronder te zien.
Verder was de familie Vercruysse ook van de partij met een plaatjesschieter.
Mijn sportcamera's waren er ook bij, maar de montage van de opnames zal nog een poosje opzich laten wachten. Daar gaat wel wat tijd insteken en die is nu niet voorradig.

verzicht in de westhoek

De WOL-lers tijdens een pauze

De WOL-lers na de rit