zaterdag 16 februari 2019

koude handen (of toch niet).


Tijdens al de jaren dat ik vooral liggend fiets had ik er nog niet bij stilgestaan. Maar er zijn meer verschillen, bij mij toch, tussen gebukt fietsen en liggend fietsen dan op het eerst zicht zou denken. Wat ik eind vorig jaar merkte is dat ik bij het woon-werk verkeer met de Brompton vrij snel handschoenen nodig had. Bij een paar graden boven nul kwam ik op het werk met zo een koude handen aan dat ik de fiets nauwelijks op slot kon doen. Bij temperaturen rond het vriespunt had ik zelfs niet genoeg met de dunne handschoentjes (die je eigenlijk moet gebruiken in andere handschoenen) van de Decathlon maar had ik de winddichte handschoenen nodig of de vingers deden pijn van de kou bij aankomst op het werk.

De laatste werkdagen van vorig jaar gebruikte ik de trike en toen was me opgevallen dat ik met de dunne handschoentjes genoeg had en het was toen ook rond het vriespunt. Dit jaar ben ik elke dag met de trike naar het werk gereden (en terug) en ondanks de sneeuw en vriestemperaturen heb ik enkel en alleen de dunne handschoentjes gebruikt. De enige keer dat het wat weinig was was enkel en alleen omdat de voorwielen de sneeuw op de handschoenen gooiden en dan wordt het natuurlijk heel erg koud. Maar dan nog had ik geen pijnlijk ijskoude vingers bij aankomst. Nu herinner ik me ook dat ik al die jaren dat ik met de ligfietsen ga werken ik enkel bij uitzondering zware handschoenen droeg. Voor ik die dunne handschoentjes had hield ik het bij de zomer handschoenen, waarbij de vingers dus vrij zijn. Enkel de eerste kilometers kon het "frisjes" zijn maar dat ging steeds weer over en kwam ik telkens met gloeiende handen aan.

De bloeddoorstroming naar de handen en vingers verloopt, bij mij althans, blijkbaar veel beter bij het ligfietsen dan het gebukt fietsen. Spijtig genoeg merk ik dat verschil niet bij de voeten, deze blijven bij langere afstanden in de kou een probleem.


vrijdag 8 februari 2019

Door de sneeuw.

Tot nu toe ben ik dit jaar elke werkdag met de trike naar het werk gereden. In het begin van de vorst en sneeuwdagen stond ik er niet echt bij stil, maar vorige jaren had ik bij vorst steeds last met vastgevroren remkabels. Na jaren van tot 2 maal per jaar de kabels en gaines vervangen, de wielen van kant wisselen zodat de uitgang daar naar beneden liep zodat er geen water meer kon insijpelen bleek dat bij de laatste vervanging dat er roest was aan de remkabels bij de handgrepen. Toen ben ik (nog maar eens) om nieuwe remkabels en gaines geweest, maar dan iets langer en ben ik de handgrepen gaan omdraaien zodat de kabels naar boven vertrekken ipv naar beneden. 

Het resultaat is dat ik de voorbije weken zonder problemen met de Sprint 26 naar het werk heb kunnen fietsen. Dat is ook de eerste keer dat me dit lukt, maar dat betekent ook dat het probleem gevonden is. Het water liep gewoon via de handgrepen in de remleiding, iets waar ik niet had bij stilgestaan.

Voor.

Na.
De foto's zijn al even terug genomen. De fiets ziet er nu niet uit. De sneeuw, modder en zout heeft hem een heel andere kleur gegeven. Maar eens dezer krijgt deze wel een poetsbeurt.

woensdag 16 januari 2019

RIP.

De laatste weken zijn 2 ligfietsers heen gegaan. 
Beide heb ik gekend, de een iets persoonlijker dan de ander. 
Van beide heb ik een aandenken, van de een al iets tastbaarder dan van de ander.

Op 31 december 2018 ging Peter Jast. Ik heb hem persoonlijk gekend temeer ik van hem de Streetmachine overkocht toen hij overschakelde op trike ligfietsen. Maar we reden ook verschillende keren samen mee in ligfiets(ers)tochten.


Op de foto Peter Jast die me uitgeleide doet als ik met de Streetmachine huiswaarts rij, oktober 2016. 



Op 12 januari 2019 ging Erwin "Tante Lies". Erwin kende ik van de blog, maar ik ontmoette hem ook minstens 2 keer persoonlijk op een ligfietstreffen.

Samen met Wilco, Anita en Joop, ligfietstreffen Essen, 2016

Erwin op het ligfietstreffen in Essen 2016.




Het enige dat ik nog kan schrijven is mijn innige deelneming voor de familie en vrienden van beide personen. Verder heb ik gewoon geen woorden, zo stil ben ik ervan.

donderdag 3 januari 2019

Van oud naar nieuw gefietst.

Voor eerst aan iedereen een aangenaam, gezond en vooral veel liggend fiets plezier voor 2019.

Maar ik ga een klein overzicht maken van 2018. Het jaar van de wederopstanding na een diepe crash, lees burn-out.
- Het gaat me voor het ogenblik goed af. De laatste 2 weken sliep ik niet echt goed (droomde teveel) maar nu blijkt het probleem gevonden. Daardoor heb ik ook niet veel meer gedaan dan wat gefietst, de naaimachines stonden (tijdelijk) wat stof te vergaren.
- Na een jaar van thuis zitten en mezelf terug bijeenschrapen en oprapen kon ik begin dit jaar beginnen aan de nieuwe versie van mezelf. De oude was echt versleten en zelfs de fundering was niet meer bruikbaar. Aan de nieuwe ik ben ik nog steeds aan het werken, dat zal nog wel even duren. De oude levensstijl is niet voor herhaling vatbaar.
- De fietskilometers zijn drastisch teruggeschroefd, na in 2017 een record van bijna 14 000 km heb ik vorig jaar niet eens de 6000 km gehaald.
- Zowat alle fietsen zijn binnen geweest voor nazicht. De Grasshopper en de Sprint 26 kregen een, echt nodige, grote onderhoudsbeurt. De Streetmachine had een probleem met de remmen en de roets werd nagezien en werd goed voor actie gevonden zonder echt onderhoud nodig te hebben. De Orca ging ook binnen, maar daarover later meer.


- Wat voor mij ook een verrassing was is dat ik een naaimachine aankocht. Deze zelfs snel aan de kant zette om een andere (beter) te kopen. Daarnaast kwam zelfs een overlock te staan en nog meer nieuws is gepland voor de nabije toekomst. De variatie van zaken die ik in elkaar zet is ook alleen maar aan het uitbreiden. Ik denk dat ik daarover beter later in aparte berichten op in ga.


Het fietsen werd eind 2017 op doktersverzoek drastisch terug geschroefd. De lange afstanden gingen eruit en werden vervangen door meer regelmatig kortere afstanden te liggen. Ook ben ik nu instaat om een fietstocht op te splitsen in een voor cafe stop en na cafe stop. Zelfs in mijn eentje iets gaan eten lukt me beter dan vroeger. In de fietsgrafiek is duidelijk te zien dat ik in juni 50% ging werken (na 40% de 2 maanden ervoor) en dat ik in september fulltime aan het werk ging. Van 40% naar 50% werken lijkt niet veel. Het is van 4 dagen in 2 weken naar 5 dagen in 2 weken, maar de ene week 3 dagen werken had een veel grotere mentale inpakt dan je zou vermoeden. Het had zelfs een grotere inpakt dan het fulltime werken in september. Ik moet ook toegeven dat ik me de laatste 2 weken van augustus me mentaal klaar voelde komen om fulltime te werken. Eigenlijk was november de zwaarste maand. Na 2 maand fulltime werken voelde ik plots de weerslag in migraine aanvallen. De laatste werkweek van 2018 stond de Brompton vouwfiets, waar ik dit jaar steeds mee ging werken, met een lekke band. Dit was het duwtje dat ik nodig had om over te stappen op de ligfietsen in het forensen. De laatste 3 dagen deed ik dan met de Grasshopper en de Sprint 26. Dat zette me aan tijdens het nieuwjaarsverlof meer te fietsen.


Voor 2019 hoop ik alleen dat ik mezelf beter onder controle kan houden dan vroeger en me niet meer zo verliezen in obsessies zoals vroeger. Dus een beter spreiding van de focus en dus minder fietsen, maar me ook niet verliezen in het naaien.
Waar ik vroeger graag de 10 000 fietskilometers wou halen, wil ik nu gewoon onder de 10 000 km blijven.  En verder zien we wel.


Als laatste: tot op een of andere fietstocht, treffen, meeting of blog.