woensdag 18 april 2018

Zoek het verschil.

Zoek het verschil:


Ene Kris Peeters zei ooit:
"Wat je zelf doet doe je beter".
Dus heb ik het helemaal zelf gemaakt.




De grappen over "je hebt je spons mee, je kan je fiets poetsen als het regent", of "je hebt je washandje mee, je kan je wassen als het regent tijdens het fietsen", mogen nu in de prullenmand. 

zondag 25 februari 2018

Couturier Brikolee.

Ik kan maar beter meteen uit de kast komen dan te wachten tot het "momentum" voorbij is. Het is geen wereldschokkende kast waar ik uit kom en ook geen wereldschokkend nieuws dat ik wereldkundig maak. Maar enkele maanden geleden maakte ik reeds bekend dat ik naast het fietsen enkele nieuwe bezigheden heb ontdekt. Onder andere het bakken van koekjes, cake en vooral brood. Maar ik was ook gestart met met de hand wat zaakjes te naaien. De naaitechniek opzich liet wat te wensen over, maar het idee om iets bruikbaars kunnen naaien bleef me bezig houden. Na zowat een halfjaar wat aanmodderen waarbij ik toch vrij veel leerde en veel uren aan u-tube kijken deed hakte ik de tweede helft van januari de knoop door. Ik bestelde een naaimachine voor beginners.  Niet zo heel bijzonder maar goed genoeg om mee te beginnen. Maar na een week verraste ik mezelf reeds door dingen te maken waarvan ik niet dacht dat ik het tot een goed einde kon brengen. Nu na amper een maand krijg ik reeds reacties dat mensen versteld staan van de progressie die ik maak.

sleutel en gsm zakje

gymzakje

gsm en tablet hoes

eerste poging tot een tas, minder mislukt dan verwacht.

Na heel wat probeer dingetjes die al dan niet lukten en soms zelfs bruikbaar waren maakte ik voorbije vrijdag mijn eerste bruikbare tas. Niet perfect afgewerkt, maar dat komt nog wel. Verder ben ik bezig met het maken van allerlei kleine zakjes op allerlei manieren met dikwijls overschotjes van overschotjes waar ik veel lessen uit trek. Maar ondertussen ligt hier dus al een bruikbare tas, heeft de gsm en tablet een hoesje gekregen en heb ik een sleutelzakje (met rits) gemaakt. Staat er een zelfgemaakte hoes over de Imac en de naaimachine. Het gaat blijkbaar hard, heel hard en voor de toekomst zie ik mezelf specialiseren in het maken allerlei hoesjes, tassen, rugzakken, ... zelfs portemonees. Allemaal in stof, van licht tot zwaarder materiaal. Ondertussen besef ik nu ook wel dat ik vrij snel zal overschakelen naar een deftiger machine want ik heb het gevoel dat ik de mogelijkheden van de beginners naaimachine snel ga overstijgen. De evolutie zal het uitwijzen en ondertussen kan ik ervaren waar ik opzoek naar ben als ik een deftige machine koop. Dat ik ermee doorga is zeker, ik ben het stadium van bevlieging reeds voorbij.

de laatste nieuwe probeersels

de naaimachine, imac kregen een hoes, de garen een bakje

Waar ik nu naartoe aan het werken ben is om de tas die ik nu in de Orca gebruik om mijn persoonlijke spullen bij te houden (portemonee, gsm, tablet, ...) te vervangen door een zelf gemaakte tas. Deze gaat verschillende vakken hebben om alles een beetje overzichtelijk te kunnen houden en de tas hieronder is de eerste stap op die weg.

De eerste echt bruikbare tas.

Maar het heeft nog een groot voordeel. Het houdt me namelijk weg van de fiets, waarbij ik sowieso moet minderen. Ik heb nu 3 zaken waar ik mijn tijd en gedachten moet in verdelen. Zodat ik eens meer thuis kan blijven zonder te sakkeren omdat ik om de een of andere reden niet kan gaan fietsen (ziek, verplichte rust, storm of vorst met ijskoude wind zoals nu). Ik bak nu met plezier brood, zit dan eens even naar een film te kijken of ga eens opzoek naar filmpjes over naaitechniek, dan ga ik de stad in opzoek naar naaimateriaal (ik koop heus niet alles online) en dan weer maak ik een fietstocht. Een nieuwe manier van leven waar ik opzoek naar moest gaan, want na de burn-out opnieuw zoals vroeger verder gaan is geen optie, blijk ik nu toch, zeker gedeeltelijk, gevonden te hebben. En we gaan deze weg gewoon verder bewandelen.

Deze blog is gestart rond liggend fietsen en dat gaat zo blijven. Het fietsen blijft centraal staan. Maar daarnaast gaat het andere leven, of beter geschreven het leven na een burn-out en alle ellende van de voorbije jaren, ook aanbod komen. Ik heb het gevoel dat ik in het jaar dat ik 51 wordt echt ga beginnen leven. Met echt leven bedoel ik veel bewuster dan vroeger. Of hoe een burn-out ook positieve kanten kan hebben.

dinsdag 20 februari 2018

3-Koningentocht, een impressie.

Daar de tocht reeds beschreven is door Bicky en zijn Fietsen ga ik de beelden laten spreken. Voor een keer waren de camera's van de partij en na enkele weken van geduld is de montage gemaakt.


zondag 31 december 2017

De rekening van 2017 is gemaakt.

Ok, hier ben ik ook, de zoveelste in de rij, met een terugblik en cijfertjes over het op enkele uren na afgelopen jaar en een blik op de toekomst.

Hier is het in elk geval een bewogen jaar geweest. Een met weinig ups maar veel downs, een beangstigend down jaar zelfs. Het begon allemaal de eerste helft van de eerste maand. Een bom ontplofte, er bleek iets fout met mij te zijn, al heel mijn leven. Maar pas nu, het jaar dat ik 50 wordt, blijkt de rek er zover uit dat het niet meer verder kan, dat ik tegen het maximum van mijn eigen kunnen aanloop. De eerste onderzoeken werden gedaan en nog voor de officiële diagnosestelling donderde in finaal de diepte in. Een depressie ("nee, het is een burn-out" verbeterde een zorgverlener me steeds weer) zoals ik ze nog niet heb meegemaakt.

Het zwaartepunt zat in de zomer, ik deed toen nog 2 dingen:
- in bed liggen naar het plafond kijken.
- op een fiets liggen naar mijn voeten staren.

Geen van beide stond me aan, geen van beide kon ik missen. Ik lag dus veel, gelukkig niet altijd in bed of sofa, maar ook buiten op 2 of 3 wielen. In september kwam de finale slag of was het net voor de eerste tekenen van wederopstanding. Maar toen ik van een rit (een 5 daagse van 600km) naar Maasmechelen terug thuis kwam recupereerde mijn lichaam niet meer. Het was me al opgevallen dat ondanks alles mijn lichaam zeer goed recupereerde. Maar toen brak die veer ook. Dat ik het rustiger aan moest doen besefte ik al langer, maar het ook effectief doen is nog wat anders. Maar de hulpverlening begon met grenzen te stellen waar ik me niet zozeer aan "mocht" houden, maar veel meer MOEST aan houden. Oktober werd een (zware) overgangsmaand en in november kwamen de eerste tekenen van verbetering. Nu eind december gaat het vrij goed en begin ik nieuwe grenzen op te zoeken en af te bakenen. Grenzen die niet meer zover liggen als vroeger. Ook leren niet alleen naar mijn lichaam te luisteren maar ook te herkennen wat het aangeeft en leren gepast reageren.

Naast een bewogen jaar is 2017 ook een jaar geweest van een ontdekking bij mezelf waar ik niets van vermoedde. Maar het is ook het eerste jaar van het volgende deel van mijn leven. Ik ga moeten leren "het verleden" af te sluiten en achter te mij laten en de toekomst op een andere manier te benaderen en niet te laten aansluiten op het verleden. Als ik een herhaling van 2017 wil vermijden is Anders GAan LEVen wat ik ga moeten doen. Of ik nu wil of niet het is enige goede optie.

Hoe de toekomst eruit gaat zien is nu echt koffiedik kijken. In januari moeten enkele beslissingen (voor mij, niet door mij) worden genomen en deze zijn bepalend voor de rest van het jaar en de komende jaren. Verder gaat het leerproces verder om mezelf een leven aan te meten dat passend is voor mij, maar wat ook (nog) verder van de ratrace af zal staan. Want een ding is zeker, de ratrace waar de mensheid in verzeild geraakt is iets dat ik niet aankan.

Het leven in 2017 heeft ook wel mooie momenten gehad. De baby die eind 2016 werd geboren, en mijn petekind werd, zien opgroeien van een klein hoopje mens dat de eerste keer in mijn armen al na een enkele seconden in slaap viel maar dat nu vindt dat ik geen bril nodig heb, steeds weer controleert of ik echt geen pruik draag en graag mijn oren zou willen uit mijn hoofd draaien.

Uit pure verveling en ellende heb ik ook nieuwe dingen geleerd:
- Om te beginnen leren tasjes maken om de plastic tasjes, die ik al jaren zomin mogelijk probeer te gebruiken, volledig te kunnen bannen. Deze worden gemaakt uit oude shirt, handdoeken, zelfs broekspijpen. Alles met de hand genaaid.
- Ik leerde ook koekjes bakken. Eerst speculaas en daarna ook zandkoekjes.
- Toen leerde ik broodbakken. Na verschillende pogingen die beter konden (verrassend genoeg ben ik nooit finaal de mist in gegaan) ging het plots vrij snel de "perfecte" kant op. Er kwam een foodprocessor in huis die het kneden op zich neemt maar verder in de keuken ook een grote hulp is.
- En uiteindelijk bak ik nu ook cake.
 
Op dat gebied wil ik verder blijven gaan, de reden is dat iets bakken/koken dat je smaakt heerlijk is, tasjes maken die je kunt gebruiken (op de korte keten markten krijg ik daar zeer positieve reacties op), en mijn petekind (en haar zusje) zien opgroeien is ook heerlijk. En het houdt me ook meer van de fiets.

Met dat laatste ben ik wel ver over de vooropgestelde doelen gegaan. Ik had tot doel gesteld dat ik het wou houden bij 10 000 liggende kilometers. Mja, pech, ik ben daar los over gegaan. Te ver over gegaan. De records sneuvelden aan sneltempo en dat was niet steeds iets om trots op te zijn. De dagafstand werd (2 keer) verpulverd, het aantal keer + 200km als dagafstand moest eraan, de maandafstand werd gebroken, het aantal maand + 1000 km moest eraan geloven en als laatste moest het jaartotaal eraan geloven. Het enige dat overeind is gebleven is het aantal km in 8 dagen (toch nog iets dat overeind is gebleven). De laatste maanden van 2017 heeft de Orca ook bewezen wat hij waard is. Omdat mijn lichaam niet meer zo goed recupereerde reed ik vanaf oktober veel meer met de Orca. En niet meer met de ondersteuning in eco-stand maar stand 2 zodat het lichaam meer rust kreeg. De andere fietsen werden ook gebruikt maar de Orca kwam meer op de voorgrond, ook al reed ik (verplicht-bewust) kortere afstanden. Iets waar ik in de toekomst ook meer rekening mee moet houden. Een meerdaagse tocht naar Antwerpen, Nederland of Limburg kan wel. Maar tussen deze tochten door me rustiger houden met kortere tochten hier in de buurt (langs het water) dan steeds weer die lange afstanden te willen maken (beter elke dag 30km dan eens om de 3dagen 100/150km kreeg ik als dwingende raad).

We gaan nu toch enkele grafiekjes geven:


Bij de fietsen zien we dat de Orca veel is gebruikt, we weten ondertussen ook hoe dat komt. Aan de andere zijde zien we dat de Grasshopper en Sprint 26 zeer weinig zijn gebruikt. De reden is niet ver te zoeken. Het zijn de favoriete forensfietsen en aangezien ik amper 5 weken gewerkt heb zijn ze weinig gebruikt en dan nog vooral buiten het forensen.


Bij de maanden zien we voor de zomer een rustige start waarbij de eerste maanden het vooral bekomen was van de schok en het in een depressie duikelen. In april had ik ook nog eens last van een knieblessure. Na de zomer is maar een zeer zachte daling te zien met aan het eind nog steeds een behoorlijk aantal kilometers.


Het aantal kilometers per jaar toont een hele mooie grafiek vanaf de start. Een piek in 2012 (het eerste volledige jaar ligfietsen) en daarna een herstel naar een "normaal" fietsgedrag. Dat de jaren daarna een "rustige" stijging had naar een piek die compleet over de top is. De bedoeling is om het in 2018 rustiger aan te doen en zo de neerwaartse trend te genereren die in 2017 al moest gemaakt zijn. Het zou beter zijn als ik de kaap van de 10 000 km niet overschrijd. Maar veel zal afhangen wat januari brengt, daarin worden stappen gezet die bepalend zijn voor de toekomst.

---

Op de blog Kampeerwijzer staat een artikel dat ik zeer goed begrijp. Ik probeer al jaren de ratrace te ontlopen (maar dat lukt niet zo gemakkelijk) en in mijn hobby's ga ik snel overdrijven (besef ik al langer dan vandaag). Het is nooit om te tonen dat ik beter ben dan een ander. Ik weet al langer dat ik steeds weer mezelf probeer te bewijzen tegenover mezelf, enkel en alleen tegenover mezelf. Iets wat helemaal niet nodig is, maar desondanks doe ik het steeds weer. Het heeft veel te maken met de jeugd die ik heb gehad en het blijft me maar achtervolgen. Ik hoop dat ik het vanaf nu (we werken eraan) meer achter me kan laten. Ik weet ook dat ik aan mijn vrienden niets hoef te bewijzen, ik ben goed zoals ik ben.

dinsdag 19 december 2017

Met 50 in een Orca.

Ik zal het maar direct toegeven, er is een "bewuste" tikfout in de titel geslopen.  Met 50 kan je niet in een Orca. Je moet daar niet eens 192 cm voor meten (om er met 50 niet in te kunnen). Het gaat hier over de schoenmaat. Net voor de winterse koude langs de voordeur binnenkwam kocht ik toch nog "winterschoenen". Winterschoenen zijn bij mij geen echte winterschoenen maar een zomerschoen die 2 maten groter is. Daar kan ik dan gemakkelijk in met de Sealskinz sokken.

Maar daarmee ging het een beetje fout in de Orca. Met de (echte) zomerschoenen, maat 48, raakte ik soms de rand aan de voorkant van de voetengaten. Maar enkel als ik de voeten in niet trappen positie hou. Met 2 maatjes groter veranderde dat wel. Ik tikte regelmatig tijdens het fietsen tegen de voorste rand. Dat probeerde ik op te lossen door de plaatsen te verschuiven in de zool. Dat werd wel beter (zoals bij de maat 48 schoenen) maar tikte ik zeer regelmatig tegen de bovenkant. En deze is niet zo robust gemaakt van de twintex onderkant. Kan dus niet zoveel hebben.

We waren terug naar af en zat te denken hoe ik dat kon oplossen. Een stuk van de schoen wegsnijden is natuurlijk geen oplossing, kan ik evengoed met maat 48 kou lijden. Tot ik eraan dacht dat ik wel eens kortere cranks zou kunnen plaatsen. Ik heb toch een hoge cadans en dan zouden kortere cranks beter zijn lees ik toch steeds weer. Toen de trike op groot onderhoud ging bracht ik meteen kortere cranks mee. De 175 mm cranks zijn vervangen door 155 mm en het rijden was direct zoals voorheen met de kleinere schoenen. Ik tik uiterst zelden nog tegen de onderkant (enkel als ik niet aan het trappen ben). Of het trappen zelf beter is kan ik nog niet zeggen. Daarvoor moet ik eerst nog wat kilometers meer wegtrappen in de Orca. Maar we volgen dat verder op.

zaterdag 18 november 2017

Records zijn er om te breken.

Eind vorig jaar had ik me tot doel gesteld om mijn fietskilometers een beetje te beperken. De 12 004 ligfiets kilometers van vorig jaar, wat al een record was, dienden niet gebroken te worden. Maar het was ook niet de bedoeling om dit jaar zo weinig te werken. Uiteindelijk zit ik reeds sinds half februari thuis en is het fietsen soms het enige dat me naar buiten brengt. Er werd me ook aangeraden naar buiten te blijven komen en ook de hobbies niet te vergeten. Dus zoals alle hulpverleners aanraadden bleef ik fietsen. De huisarts, die me het best kent, raadde me wel aan om niet te overdrijven en mijn lichaam en geest rust te gunnen. Mja, dat viel wel een beetje tegen. Fietsen had meer dan eens een therapeutische waarde. Maar soms deed het niets maar ging ik fietsen omdat ik anders de muren opliep van ellende. Maar half september ging het licht helemaal uit. Plots recupereerde het lichaam niet meer, over het recuperatie vermogen van het lichaam was ik dit jaar al een paar keer verbaasd geweest. Maar toen was het echt over en uit. Ik kreeg ook de dringende raad het rustiger aan te doen. Het was beter elke dag 30 km te fietsen dan de monsterritten die ik in de zomer maakte (max 260 km op een dag, en ik overschreed minstens 4 keer de 200 km/dag dit jaar). Maar als je elke dag 30 km fietst zit je aan het eind van de maand ook aan een behoorlijk aantal km. In oktober fietste ik 2 dagen niet, 1 dag 70 km en een paar keer 60 km. De rest waren 30-40km/dag. Wat toch een resultaat gaf van 1114 km.


Maar nu blijkt ook dat het vorige jaarrecord, vorig jaar, gebroken is en er is nog meer dan een maand te gaan. Verder zijn er dit jaar nog records gebroken, er is nauwelijks een oud record overeind gebleven.


- Het ligfiets kilometerrecord staat nu (voorlopig) op 12 167 km
- De langste afstand staat nu op 264 km (vorig record 230 km)
- Normaal maak ik een + 200 km dagtocht/jaar. Dit jaar minstens 4.
- Het maandrecord is er ook aan moeten geloven, juli dit jaar 1802 km (vorig record in 2012: 1776 km)


Daarnaast zijn er minder goede records: sinds ik werk ben nog nooit zolang ziek thuis gezeten. Namelijk nu al 9 maand en het vorige record stond op 3 maand. Dit jaar heb ik ontdekt dat ik vroeger al een paar keer mentaal gecrashed ben. Toen duurde het ook lang om me bijeen te rapen, maar ik deed het alleen en was in staat om te blijven werken. Nu was de crash een veelvoud (minstens het 10-voudige) van de vorige crashes en ben ik zeer diep gegaan maar we weten nu ook meer over de achterliggende oorzaken waardoor we alleen maar sterker kunnen herrijzen.

Maar sinds enkele weken blijkt er licht aan het eind van de tunnel te schijnen. Ik heb het gevoel, en hopelijk is het werkelijk ook zo, dat het ergste voorbij is en we nu echt werken aan de nieuwe versie van mij. Versie 2.0 zoals iemand hier op de blog als reactie gaf.

dinsdag 26 september 2017

van 2 buffs 3 maken.

Wat doe je als de hele dagen thuis zit met slapeloze nachten en suffe dagen of erger slapeloze nachten en hopeloos depressieve dagen?

- Tijdens de depressieve dagen doe ik niet veel, hooguit zorgen dat ik mezelf blijf verzorgen: zorgen dat er eten op tafel staat, elke dag een douche en dat ik niet een week lang met dezelfde kleren aanloop. Soms lukt het ook om te gaan fietsen, het is beter langs het water te gaan fietsen dan thuis te zitten piekeren, maar het lukt niet altijd me naar buiten te sleuren.
- Tijdens de suffe dagen is het vooral fietsen zowel bij goede en minder goede dagen.
- Tijdens de slapeloze nachten veelal doelloos op u-tube rondstruinen.

Bij dat laatste kwam ik op video's terecht waaraan ik nooit had gedacht. Ook nooit gedacht dat het mijn interesse zou wekken en me zelfs zou aanzetten zo een dingen te doen.
Ten eerste begon ik daardoor te leren bakken, eerst begon ik met speculaasjes, daarna met zandkoekjes, toen kwam het brood om voorlopig te eindigen met cake. Nu ben ik vooral bezig met leren verschillende soorten brood bakken. Na de eerste niet compleet gelukte pogingen (de smaak zat niet juist) heb ik nu toch regelmatig heel lekker zelf gebakken brood. (ondertussen staat hier ook een foodprocessor in de keuken en die het zich wellicht al heeft beklaagt bij mij terecht te zijn gekomen)




Maar daarnaast kwam ik ook op andere video's terecht. Namelijk video's waar ze van oude t-shirts draagtassen maakten. En dat leek me ook wel iets. Niet dat ik draagtassen nodig heb, maar ik wil al langer van de plastic zakken af en het leek me een idee om van oude shirts, lakens en keukenhanddoeken kleine zakjes te maken waar ik groenten en fruit in kon bij elkaar houden. Na enkele pogingen waarbij het resultaat niet was zoals gehoopt begon het echt te lukken (kleinere zakken en een minder ingewikkelde manier van naaien). Zozeer dat ik plots zakken had om bvb al de laders en kabels bij een meerdaagse fietstocht bij elkaar kon houden zonder een plastic zak nodig te hebben. Ook had ik zo meteen een zak om de vuile was in apart te houden tijdens een lange tocht.
Maar er kwam meer. Reeds langer had ik gedacht om eens iets aan de buffs van de ligfietsers te doen. Daar is opzich niets mis mee (een buff is een buff) maar in de zomer heb ik zo geen lange buff nodig op mijn hoofd. Met de helft heb ik ook al genoeg, het dient toch maar om de zon van mijn kalende kruin weg te houden en het voordeel van een buff tegen over een pet is dat een buff ook over de oren kan getrokken worden. Deze verbranden dan ook niet en (iets wat zonnecreme niet doet) met een buff over de oren blijkt het storende gezoem/gefluit in de oren ook duidelijk minder te zijn. Ik had al een tijdje gedacht wie ik kon aanspreken om de buffs aan te passen maar vond niet meteen iemand, tot ik goed bezig was met naald en draad de oude shirts en handdoeken in zakken te transformeren.

Met de gevleugelde woorden in gedachte van een (voormalig) minister president van Vlaanderen: Wat we zelf doen, doen we (heus niet altijd) beter begonnen we er zelf aan.
Ten eerste heb ik een poging gedaan in een buff halverwege een zoom in te naaien om daar een elastiek in te stoppen om zo een dubbele buff te maken die beter zit dan een die je vouwt (dan blijkt deze iets te klein te zijn, of mijn hoofd wat te groot). En daarna knipte ik een buff doormidden om aan beide delen een het nieuwe einde een zoom te naaien waar dan een elastiek in komt te zitten.


Het resultaat is aangenaam verrassend, ik heb plots 3 ipv 2 buffs en ze zitten zoals het hoort en ook nog eens beter dan tevoren.
Natuurlijk heb ik het gemakkelijk om een paar buffs aan te passen. Toen de buffs te koop werden aangeboden kocht ik er 2. Om later te ontdekken dat dit veel te weinig was, ik gebruikte ze veel en had te weinig kansen ze te wassen (een man alleen heeft niet elke dag een volle wasmachine aan was liggen). Ik kocht er dus nog 4 bij. In september vorig jaar opweg naar Dronten raakte ik blijkbaar een buff kwijt (wellicht in een bakkerij in Essen) en ter vervanging kocht ik er nog 2 bij. Met 7 buffs in de la kan het wel om met een paar buffs te gaan experimenteren. Ik heb er nog genoeg over om als het kouder wordt ook nog een buff rond de nek te gebruiken.


Het voordeel van dit alles is dat het me niet alleen bezig houdt, ik leer er nog iets mee en, heel erg aangenaam: ik heb er ook iets aan.

En voor deze die het interesseert:
Er is ook ander minder goed nieuws, gisteren kreeg ik de dringende raad het iets rustiger aan te doen op fietsgebied. Ik had al een week het rare gevoel dat mijn lichaam niet meer recupereert als voorheen. Er was trouwens iets dat me al de hele zomer bezig hield: ik begreep niet dat, hoe zeer ik er mentaal doorheen zit, mijn lichaam zo goed bleef recuperen, even goed als de vorige jaren. En deze zomer heb ik verschillende + 200 km dagtochten gedaan en na 2 dagen was ik telkens weer helemaal fit en fietste ik alweer. Nu na de tocht van het weekend van 16 september gebeurde dat plots niet meer. Mentaal was ik de volgende 4 dagen niet instaat om te fietsen, maar toen ik na 4 dagen dan toch ging fietsen bleken mijn benen ook te protesteren. Met de Orca met de ondersteuning op stand 2 bleek ik nauwelijks 25 km/u te kunnen volhouden.
Fietsen mag ik blijven doen, maar ik moet de afstanden beperkt houden. Liever elke dag 20-50 km fietsen dan nu en dan 200 of meer km afleggen (hoewel het bij mij een combinatie van beide was, veel fietstochten van 60-70 km met daartussen monsterritten tot 250 km met de Orca in eco-stand). Vorige week haalde ik ook de kaap van de 10 000 km voor dit jaar, dat zegt ook genoeg.