woensdag 15 januari 2020

Wat doe je de godsganse dag thuiszittend?

"Wat doe je als je de hele dag thuis zit? Ik zou me stierlijk vervelen."

Ik heb die vraag, al dan niet aan mij gericht, de voorbije jaren al meermaals gehoord. Nu ik voor de tweede keer op vrij korte termijn een lange periode thuiszit kan ik dit eens aanhalen. Wat doe ik zoal in een periode waarin het mentaal zo vierkant draait alsmaar zijn kan en ik een druk in mijn hoofd ervaar als zit het geklemd in een pers. Verder voelt mijn hoofd aan als een (zware) blok beton.

Sommige mensen blijken niet veel omhanden te hebben. Het voornaamste dat ze lijken te doen is zich vervelen. Hier is vervelen niet aan de orde. Wel is het zo dat ik maar dingen kan doen naar hoe ik me voel. Soms is het letterlijk in bed gaan liggen, ik zak dan weg in een fase tussen slaap en wakker zijn en kan zo uren in het donker liggen. En opstaan zowel overdag als in de ochtend (of midden in de nacht bij een slapeloze nacht) is steeds weer op signaal van het lichaam en niet van het hoofd. Het is zo dat er tegenwoordig een uur is tussen wakker worden en opstaan. Als het lichaam geen signaal stuurt ben ik niet uit bed te krijgen, het hoofd wil gewoon voor altijd blijven liggen. 

Maar eens uit bed is mijn dag wel gevuld. Ik heb een regelmaat en ik "leef" vooral overdag en niet 's nachts. Daardoor heb ik geen dagtherapie nodig, sommige mensen met een depressie hebben dat blijkbaar nodig om een dagritme te behouden omdat ze anders wegzakken in ledigheid en niets meer gedaan krijgen. Hier is dat niet het geval, maar misschien ben ik dan ook veel meer een vechter dan anderen.

Maar alles wat ik doe is op een zeer rustig tempo. En dat is zowat van alles. Ten eerste kook ik zowat elke dag een middagmaal. Als ik niet kook dat ben ik niet thuis of is het pasta die reeds eerder (zelf)gemaakt in de diepvries steekt. Ik bak met regelmaat ook mijn eigen brood (nog steeds) en een brood-soepmaaltijd staat hier geregeld 's morgens of 's avonds op het programma. Er wordt dus regelmatig soep gemaakt.

Er wordt geregeld gefietst, maar op een laag tempo. Het lichaam wil vanaf eind september ook niet meer mee en mijn licht gaat nogal snel uit. Tegenwoordig is na 25 km de energie al grotendeels opgebruikt. Een fietstocht is steeds met een stop ergens, dat is dikwijls een cafe, maar ook ergens een winkel waar ik iets ga halen.

Maar sinds 2017 is er nog een zeer belangrijke hobby bij gekomen. Namelijk het naaien en borduren (machinaal). Het begon heel zachtjes met naald en draad in de hand tot begin 2018 een eerste naaimachine in huis kwam en na enkele maanden deze vervangen werd door een betere. Ik wist toen wat ik wou doen en dat was veel meer dan de toenmalige machine kon. Plus ik zag potentieel in het borduren. Daardoor werd een machine gekocht die ook kon borduren. De borduurmodule werd later gekocht (financiële spreiding) maar ik kon al beginnen en naaien en de machine leren kennen. Eerst waren het groente-fruitzakjes en draagtassen. Daarna kwam dan toch ook kleding (wat nooit de bedoeling is geweest): rokjes en broeken voor mijn petekind en zusje. Maar ik maakte ook al snel mijn eerste t-shirt, mutsen, durags en chemocaps (handig bij het fietsen in warme zomerdagen). Voorbije zomer werden de eerste sportshirts gemaakt en onlangs gleed ook een lange fietsbroek uit de naaimachine. 

zomerfietsshirts en chemocaps

du rags

geen gele hesjes voor mij

dit is een (zeer koud) lycrashirt


 


Maar na bijna een jaar van klungelen met het borduren kwam daarin de doorbraak. Een dagje basisopleiding in de winkel van aankoop en het (eindelijk) juist interpreteren van de instellingen van de software die ik had aangekocht tilde het borduren op een voor mij ongekend niveau. Veel geluk en weinig kunde werd vervangen door meer kunde en minder geluk.

Het logo van het treffen in Axel op een schoudertas.


Het hpv logo omgezet naar een borduurpatroon

Het oude gentse liggers logo bewerkt en geborduurd

Mijn dagen zijn dus gevuld op het tempo dat ik aankan en dus ook zelf bepaal. Een beetje fietsen, een beetje naaien, een beetje borduren, zorgen dat er gezond voedsel op tafel staat, de borduursoftware beter leren kennen, zaken over naaien op internet opzoeken en ook veel beurzen over stoffen bezoeken. Niet dat ik nog veel koop (heb al veel liggen) maar dat zorgt er ook voor dat ik niet steeds binnen blijf en ik leer altijd weer iets bij en het zorgt ervoor dat ik geregeld onder de mensen kom. Met een depressie is het zeer verleidelijk om je thuis af te sluiten van de wereld en dat is gevaarlijk. Verder neem ik ook wel eens pauze om een of ander (detective) reeks te volgen op het net.

Hoelang ik nog ga thuiszitten weet ik helemaal niet. Onlangs verlengde de specialist de ziekteperiode met 2 maand tot eind maart. Verder is het afwachten. In elk geval had ik de voorbije 2 dagen (maandag en dinsdag) zware off days waarbij ik er als een zombie bijliep en niet het gevoel heb gehad geheel wakker te zijn geweest. Meer dan in bed liggen, een doktersbezoek en zorgen dat er eten op tafel stond werd er niet gedaan. Er zal dus nog veel moeten veranderen.

Ik wens ieder een beter 2020 dan waarmee ik ben gestart 
en ik hoop dat ik het beter ga eindigen dan ik ben begonnen.

dinsdag 19 november 2019

Mentaal gecrashed, alweer.

Vanaf 2017 is het veel stiller geworden op de blog. Sinds de burn-out toen werd het hier helemaal anders ook werden minder berichten geplaatst. Soms vraag ik me af of het er echt wel toe doet. En het weinig posten verteld me ook iets over mijn mentale gezondheid sinds 2017.
Onlangs merkte ik ook dat het laatste bericht ook alweer gepost is eind juli dit jaar. Niet dat er niets te melden valt, maar in september ben al (alweer) mentaal helemaal onderuit gegaan. In 2017 heb ik meer dan eens gezegd: "als ik het enigszins kan vermijden: dit nooit meer". Maar zo langzaam en geniepig kwam het terug zodat ik er totaal geen benul van had. En toen het hoofd vol was was het over en uit. En dat laatste blijkt heel snel te gaan. In september had ik voor de eerste keer in mijn leven zona. Ik heb al veel langer wel eens koortsblaasjes en hetzelfde virus veroorzaakt zona. Ik weet dat dit virus zich manifesteert als ik vermoeid ben, ook mentale vermoeidheid. Maar zelfs dan had ik nog geen vermoeden. De zona was zeer snel weg, maar het recupereren daarna ging niet meer. En 2 weken later wist ik dat het licht helemaal uit was.

Ook al is er veel veranderd in mijn leven, ik kon het blijkbaar niet tegenhouden. Sinds begin oktober zit ik alweer thuis. Het gaat dus niet goed met mij. Ik heb nu en dan eens een redelijke dag. Maar het is elke dag weer afwachten wat het wordt. Het is niet omdat ik 's ochtends in redelijke staat wakker wordt dat het de hele dag zo blijft. Het is niet omdat ik een 'relatief goede' dag heb (zoals gisteren) dat de dag er op ook redelijk is. Vandaag is het alweer veel minder. Gisteren ben ik na een week opnieuw ff gaan fietsen en vandaag eindelijk de moed en zin om eens iets te schrijven.
Fietsen doe ik ook heel weinig. Tot en met september slaagde ik erin het idee om 500 km per maand te fietsen te halen, maar in oktober lukte het helemaal niet. En november is ook al niet veel. Op 10 november fietste ik wel mee in Liereke Plezierke. Met de roets dan nog. Maar we reden met een busje heen en terug. Maar de 60 km roetsen was veel zwaarder dan ik verwachtte. De eerste 25 km gingen vlot. Daarna ging het bergaf met mij en de laatste 15 km was het letterlijk kilometers aftellen op de gps. Dat ben ik niet gewoon, dat ik niet eens deftig 50 km kan fietsen/roetsen. Enige dagen eerder had ik al ervaren dat 40 km met de Orca ook niet zo vlot ging als ik had verwacht.

 

Verder is het elke dag afwachten en probeer ik samen met de hulpverlening mezelf weer overeind te krijgen. Dat het niet eenvoudig is daar heb ik al ervaring mee. Maar het is nu wel moeilijker dan vorige keer om elke dag weer de energie op te brengen om aan mijn mentale gezondheid te werken.

woensdag 31 juli 2019

Een bandentas.

Vorige week ging ik een paar 20 inch banden halen. Ik nam een tas mee waarmee ik ze normaal zou kunnen vervoeren op de vouwfiets. Uiteindelijk lukte het wel maar de (shopping) tas was duidelijk wat te klein. Omdat ik binnenkort nog eens 20 inch banden moet halen dacht ik dat ik wel eventjes een tas kon maken waarmee ik banden kan vervoeren. Daarnaast kan deze tas ook dienstdoen om een (reserve)band mee te nemen in de Orca. Een band in een tas stoppen kan onnozel lijken, maar zo bescherm je ook andere spullen tegenover de band (bvb. vuil, schuren, ...). En ik leer er ook een pak mee: afmetingen opnemen, uitzoeken hoe het aan te pakken


Mensen vragen wel eens wat ik zoal doe. Dit wegens geen tv, geen tuin en geen interesses in games. Dan doe je gewoon andere dingen. Dingen waar je bvb iets aan hebt.


donderdag 25 juli 2019

Laagvliegerstocht een impressie.

Vandaag tijdens de tot nu toe heetste dag sinds de metingen ben ik in huis gebleven en de video opnames van de laagvliegerstocht tot een impressie te vormen.

Aangezien Helen de rit reeds heeft beschreven hou ik het bij de beelden.


zaterdag 20 juli 2019

Vakantietijd.

De vakantietijd bestond de laatste jaren uit fietsen, fietsen en nog eens fietsen. Meer had ik eigenlijk niet. Sinds 2017 is dat nu wel aan het veranderen. Dat was ook dringend nodig. Het fietsen is duidelijk minder, maar er is wel wat in de plaats voor gekomen.

De meesten weten ondertussen al dat hier 2 naaimachines staan (naaimachine met borduurmodule en overlock). En beide worden naarstig gebruikt.

Wat ik nu wil tonen is de 3 shirts die ik gisteren en vandaag gemaakt heb en de chemocaps die ik maakte met de overschotjes. Chemocaps maakte ik al eerder dit jaar, deze zijn ter vervanging van de buffs, omdat deze in de zomer iets te warm zijn en ze spannen ook iets teveel. De chemocaps maak ik op maat en ze zitten dus perfect.


Iedereen die me wat langer kent en me in de zomer al heeft zien fietsen weet dat ik graag mouwloos door het leven ga (toch sinds een jaar of 10). Maar nu ik zover ben met mijn naaitechnieken vond ik het echt tijd geworden om me te wagen aan spandex en lycra om mijn eigen mouwloze fietstruitjes te maken ipv in de zweetopslorpende katoenen mouwloze shirts te fietsen. De clubtruitjes wou ik niet molesteren, ook al omdat het raglanmouwen zijn en dat is net iets anders dan de eenvoudiger recht ingezette mouwen waar je de naad losmaakt en dan een zoom stikt.

Morgen worden 2 van deze truitjes getest in een ritje naar vrienden. Dan weet ik wat eventueel anders moet.

Ik ben ook bezig met borduren. Daar ik de eerder aangeboden les van de verkoper heb moeten afzeggen (het nodige verlof werd ingetrokken) mis ik daar wel de broodnodige basistechnieken. In september is er een herkansing. Maar er komen wel al zaken vanonder de borduurmodule uit geborduurd. Maar daar bericht ik later meer over.


zondag 23 juni 2019

Kilometers tellen.

Ik heb de neiging obsessief gedrag te vertonen. Ik heb dat ook met het bijhouden van de fietskilometers. Vroeger ging dat met aparte tellers op de fietsen. De laatste jaren is dat per gps. Voor elke meter dat ik fiets gaat de fiets gps mee. Zeg maar gerust dat het obsessief gedrag is.

Maar daar waar ik het vroeger deed in een poging zoveel mogelijk kilometers bijeen te liggen en halverwege de maand te kijken hoever ik ging komen, en of er nog een extra ritje bij kon om bepaald getal te bekomen, is dat nu iets anders.

Eind februari besloot ik een poging te wagen om elke maand 500 km te halen. Opzich is het niet veel, zeker als je het vergelijkt met 2017 waar ik 7 maand de 1000 km overschreed en zelfs 4 maand de 1500 km. Maar het is wel een doel dat ik op me nam om mijn fietskilometers binnen de perken te houden. Om verder te leren doseren ipv steeds weer het alles of niets verhaal dat zich steeds weer herhaalde.

Juni is nog niet ten einde

Als je het goed bekijkt kan je wel stellen dat het ligfietsen een alles of niets verhaal was, op enkele jaren tijd 6 fietsen in "huis" halen is toch meer dan gewoon interesse in fietsen op een ligfiets. Of zoals ik jaren geleden, zowat letterlijk, van het ene (metal)festival naar het andere trok, of met een hele batterij computers stond om video opnames te renderen en online te plaatsen. Met het naaien is het ook wel een beetje hetzelfde liedje. De eerste naaimachine werd snel vervangen door een zware machine en daarnaast kwam er snel een overlock staan en een poos later ook een borduurmodule (voor de naaimachine).
Alleen bij het bakken heb ik me kunnen inhouden. Daar heb ik enkel een kleine deegkneder gekocht (een oven had ik al langer), maar ik eet nu enkel nog zelfgebakken brood.

Met het naaien ben ik bewust rustig bezig, maar het fietsen is soms echt verslavend. Daardoor is het  belangrijk dat ik regelmatig naar de kilometerstand kijk. Ten eerste wil ik wel de 500 km per maand halen (geen gemiddelde) maar ik wil er ook niet te ver overgaan. En vooral ook de ritjes spreiden over de maand. Niet 2 dagen alles en daarna niets. Naast het woon-werk verkeer hoef niet echt veel te fietsen. Dat is op zich al een 300 km/maand. Daarbij komt dat ik geregeld de vrijdagmiddag na het werk een ommetje maak voor een cafe stop. En gemakkelijker dan vroeger (dankzij het zo verguisde Gentse circulatieplan) met de fiets de stad inga, wat vroeger meer te voet of met de bus was. Er zijn natuurlijk uitschieters: het ligfietstreffen (april) of een tocht rond de luchthaven (mei) tikken veel kilometers aan. Maar naast de clubtochten rij ik niet zover meer en de 1000 km op een maand zijn geen doel meer.

Van de nieuwe doelstelling zijn 2 fietsen de dupe. Namelijk de Toxy Flite en de Streetmachine van HP Velotechnik, deze worden niet veel gebruikt.


Maar wat ik dit jaar meer en meer terugvind is de innerlijke rust. Als ik dat niet heb dan zie je dat wel aan mij. En de laatste jaren was ik dat behoorlijk veel kwijt.

donderdag 30 mei 2019

2 sterretjes voor de Grasshopper.

Het is pas nu dat ik het merk, maar de Grasshopper is eerder dit jaar de kaap van de 20 000 km overschreden. Het is de eerst aangekochte (zomer 2011) ligfiets en heeft al de hele tijd ook de eer het meest aantal kilometers onder zich te hebben zien passeren.

De Grasshopper hooguit een paar weken oud.

De Sprint 26 zit hem wel op de hielen, aangekocht enkele maanden na de Grasshopper is dat niet zo verwonderlijk. Beide worden nu hoofdzakelijk gebruikt voor het woon-werk verkeer. De Grasshopper bij droog-mooi weer, de Sprint 26 bij regen en in de winter. 


2017 en 2018 waren geen topjaren. Niet alleen voor de ligfiets, maar nog meer voor mezelf. Maar ik ben terug en de Grasshopper ook. Dit jaar moet de zomer nog beginnen en heeft nu al meer kilometers dan 2017 of 2018.