zaterdag 16 februari 2019

koude handen (of toch niet).


Tijdens al de jaren dat ik vooral liggend fiets had ik er nog niet bij stilgestaan. Maar er zijn meer verschillen, bij mij toch, tussen gebukt fietsen en liggend fietsen dan op het eerst zicht zou denken. Wat ik eind vorig jaar merkte is dat ik bij het woon-werk verkeer met de Brompton vrij snel handschoenen nodig had. Bij een paar graden boven nul kwam ik op het werk met zo een koude handen aan dat ik de fiets nauwelijks op slot kon doen. Bij temperaturen rond het vriespunt had ik zelfs niet genoeg met de dunne handschoentjes (die je eigenlijk moet gebruiken in andere handschoenen) van de Decathlon maar had ik de winddichte handschoenen nodig of de vingers deden pijn van de kou bij aankomst op het werk.

De laatste werkdagen van vorig jaar gebruikte ik de trike en toen was me opgevallen dat ik met de dunne handschoentjes genoeg had en het was toen ook rond het vriespunt. Dit jaar ben ik elke dag met de trike naar het werk gereden (en terug) en ondanks de sneeuw en vriestemperaturen heb ik enkel en alleen de dunne handschoentjes gebruikt. De enige keer dat het wat weinig was was enkel en alleen omdat de voorwielen de sneeuw op de handschoenen gooiden en dan wordt het natuurlijk heel erg koud. Maar dan nog had ik geen pijnlijk ijskoude vingers bij aankomst. Nu herinner ik me ook dat ik al die jaren dat ik met de ligfietsen ga werken ik enkel bij uitzondering zware handschoenen droeg. Voor ik die dunne handschoentjes had hield ik het bij de zomer handschoenen, waarbij de vingers dus vrij zijn. Enkel de eerste kilometers kon het "frisjes" zijn maar dat ging steeds weer over en kwam ik telkens met gloeiende handen aan.

De bloeddoorstroming naar de handen en vingers verloopt, bij mij althans, blijkbaar veel beter bij het ligfietsen dan het gebukt fietsen. Spijtig genoeg merk ik dat verschil niet bij de voeten, deze blijven bij langere afstanden in de kou een probleem.


vrijdag 8 februari 2019

Door de sneeuw.

Tot nu toe ben ik dit jaar elke werkdag met de trike naar het werk gereden. In het begin van de vorst en sneeuwdagen stond ik er niet echt bij stil, maar vorige jaren had ik bij vorst steeds last met vastgevroren remkabels. Na jaren van tot 2 maal per jaar de kabels en gaines vervangen, de wielen van kant wisselen zodat de uitgang daar naar beneden liep zodat er geen water meer kon insijpelen bleek dat bij de laatste vervanging dat er roest was aan de remkabels bij de handgrepen. Toen ben ik (nog maar eens) om nieuwe remkabels en gaines geweest, maar dan iets langer en ben ik de handgrepen gaan omdraaien zodat de kabels naar boven vertrekken ipv naar beneden. 

Het resultaat is dat ik de voorbije weken zonder problemen met de Sprint 26 naar het werk heb kunnen fietsen. Dat is ook de eerste keer dat me dit lukt, maar dat betekent ook dat het probleem gevonden is. Het water liep gewoon via de handgrepen in de remleiding, iets waar ik niet had bij stilgestaan.

Voor.

Na.
De foto's zijn al even terug genomen. De fiets ziet er nu niet uit. De sneeuw, modder en zout heeft hem een heel andere kleur gegeven. Maar eens dezer krijgt deze wel een poetsbeurt.

woensdag 16 januari 2019

RIP.

De laatste weken zijn 2 ligfietsers heen gegaan. 
Beide heb ik gekend, de een iets persoonlijker dan de ander. 
Van beide heb ik een aandenken, van de een al iets tastbaarder dan van de ander.

Op 31 december 2018 ging Peter Jast. Ik heb hem persoonlijk gekend temeer ik van hem de Streetmachine overkocht toen hij overschakelde op trike ligfietsen. Maar we reden ook verschillende keren samen mee in ligfiets(ers)tochten.


Op de foto Peter Jast die me uitgeleide doet als ik met de Streetmachine huiswaarts rij, oktober 2016. 



Op 12 januari 2019 ging Erwin "Tante Lies". Erwin kende ik van de blog, maar ik ontmoette hem ook minstens 2 keer persoonlijk op een ligfietstreffen.

Samen met Wilco, Anita en Joop, ligfietstreffen Essen, 2016

Erwin op het ligfietstreffen in Essen 2016.




Het enige dat ik nog kan schrijven is mijn innige deelneming voor de familie en vrienden van beide personen. Verder heb ik gewoon geen woorden, zo stil ben ik ervan.

donderdag 3 januari 2019

Van oud naar nieuw gefietst.

Voor eerst aan iedereen een aangenaam, gezond en vooral veel liggend fiets plezier voor 2019.

Maar ik ga een klein overzicht maken van 2018. Het jaar van de wederopstanding na een diepe crash, lees burn-out.
- Het gaat me voor het ogenblik goed af. De laatste 2 weken sliep ik niet echt goed (droomde teveel) maar nu blijkt het probleem gevonden. Daardoor heb ik ook niet veel meer gedaan dan wat gefietst, de naaimachines stonden (tijdelijk) wat stof te vergaren.
- Na een jaar van thuis zitten en mezelf terug bijeenschrapen en oprapen kon ik begin dit jaar beginnen aan de nieuwe versie van mezelf. De oude was echt versleten en zelfs de fundering was niet meer bruikbaar. Aan de nieuwe ik ben ik nog steeds aan het werken, dat zal nog wel even duren. De oude levensstijl is niet voor herhaling vatbaar.
- De fietskilometers zijn drastisch teruggeschroefd, na in 2017 een record van bijna 14 000 km heb ik vorig jaar niet eens de 6000 km gehaald.
- Zowat alle fietsen zijn binnen geweest voor nazicht. De Grasshopper en de Sprint 26 kregen een, echt nodige, grote onderhoudsbeurt. De Streetmachine had een probleem met de remmen en de roets werd nagezien en werd goed voor actie gevonden zonder echt onderhoud nodig te hebben. De Orca ging ook binnen, maar daarover later meer.


- Wat voor mij ook een verrassing was is dat ik een naaimachine aankocht. Deze zelfs snel aan de kant zette om een andere (beter) te kopen. Daarnaast kwam zelfs een overlock te staan en nog meer nieuws is gepland voor de nabije toekomst. De variatie van zaken die ik in elkaar zet is ook alleen maar aan het uitbreiden. Ik denk dat ik daarover beter later in aparte berichten op in ga.


Het fietsen werd eind 2017 op doktersverzoek drastisch terug geschroefd. De lange afstanden gingen eruit en werden vervangen door meer regelmatig kortere afstanden te liggen. Ook ben ik nu instaat om een fietstocht op te splitsen in een voor cafe stop en na cafe stop. Zelfs in mijn eentje iets gaan eten lukt me beter dan vroeger. In de fietsgrafiek is duidelijk te zien dat ik in juni 50% ging werken (na 40% de 2 maanden ervoor) en dat ik in september fulltime aan het werk ging. Van 40% naar 50% werken lijkt niet veel. Het is van 4 dagen in 2 weken naar 5 dagen in 2 weken, maar de ene week 3 dagen werken had een veel grotere mentale inpakt dan je zou vermoeden. Het had zelfs een grotere inpakt dan het fulltime werken in september. Ik moet ook toegeven dat ik me de laatste 2 weken van augustus me mentaal klaar voelde komen om fulltime te werken. Eigenlijk was november de zwaarste maand. Na 2 maand fulltime werken voelde ik plots de weerslag in migraine aanvallen. De laatste werkweek van 2018 stond de Brompton vouwfiets, waar ik dit jaar steeds mee ging werken, met een lekke band. Dit was het duwtje dat ik nodig had om over te stappen op de ligfietsen in het forensen. De laatste 3 dagen deed ik dan met de Grasshopper en de Sprint 26. Dat zette me aan tijdens het nieuwjaarsverlof meer te fietsen.


Voor 2019 hoop ik alleen dat ik mezelf beter onder controle kan houden dan vroeger en me niet meer zo verliezen in obsessies zoals vroeger. Dus een beter spreiding van de focus en dus minder fietsen, maar me ook niet verliezen in het naaien.
Waar ik vroeger graag de 10 000 fietskilometers wou halen, wil ik nu gewoon onder de 10 000 km blijven.  En verder zien we wel.


Als laatste: tot op een of andere fietstocht, treffen, meeting of blog.

donderdag 20 december 2018

Back to (the new) normal.

Het werkjaar zit er sinds vandaag 13u50 op. Het is een kort jaar geweest. Ik ben pas begin april begonnen met werken, eerst 40%, vanaf juni 50%, vanaf september 100%. Maar ik heb het gehaald en de tijdens de laatste week (van 4 dagen) had ik een echt goed gevoel. 's Avonds wel moe, maar sinds kort slaap ik weer zoals vroeger en terug zonder slaapmiddelen.
Alles lijkt op zijn plaats te vallen. Eerst het werken, daarna het combineren van werken en privé en nu lijkt ook de laatste puzzelstukjes op hun plaats te vallen. Ik had geen idee of ik ooit nog met de ligfiets zou forensen. Soms zag ik het zitten, andere momenten stond ik er zeer huiverig tegenover. Anderzijds op andere tijdstippen bleek ik ook weinig liggend te fietsen. Er bleek altijd wel iets in de "mentale" weg te staan. De laatste anderhalve maand ook nog migraine eens per 2 weken. Hoewel de eerste keer het ergst was en de 4-de keer reuze meeviel.
Maar soms heb je een duwtje nodig. Soms is een klein duwtje nodig om de volgende stap te zetten. Zo een duwtje kwam dinsdagochtend. Toen ik met de Brompton vertrok bleek deze voor geen meter vooruit te branden. Op het eerste zicht was er niets te zien, alhoewel rond 5 uur in de ochtend is er nooit veel te zien, maar toen ik manueel ging checken bleek de achterband veel te plat te staan. Niet normaal als de banden 2 dagen eerder op druk zijn gezet. Dit bleek net het zetje te zijn dat ik nodig had. Ik kon direct draaien en naar de ligfietsen stalling rijden. De Grasshopper werd uitgehaald en met de hand de bandendruk gecontroleerd. Voor meer was het veel te donker (geen verlichting) maar ik kon deze niet indrukken. Dat is dus minstens 3 bar druk. Ondanks dat ik met gewone schoenen reed was het zalig naar het werk fietsen. Na het werk werd direct de bandendruk van de trike en de Grasshopper gecontroleerd en op druk gezet. Want ik ging niet meer met de Brompton werken, dat  was nu wel duidelijk. Maar de sluimerende behoefte om te fietsen begint nu ook naar boven te komen en het is nu zeker dat ik de komende 2 weken wel vaker ergens op het jaagpad ga liggen.
Het lijkt nu dat naast het bakken van brood dat zijn vaste plaats in mijn voeding heeft gevonden en het naaien me plezier in de vrije tijd bezorgd nu ook het (lig)fietsen zijn plaats gaat zoeken in mijn nieuwe "leven". Het zal niet meer zo intens zijn als vroeger, maar hopelijk met nog meer plezier dan eerder en dat mijn leven wat rijker en gezelliger gaat worden. Maar ook een veel bewuster leven.

Het idee van naaien tijdens de week en fietsen in het weekend wordt overboord gegooid, het heeft trouwens toch niet echt gewerkt. Maar het liggend forensen met nu en dan eens een ommetje (bvb de vrijdagmiddag na het werk een pint gaan drinken) en verder naaien als het uitkomt, soms een uur (of minder), soms een halve/hele dag, naargelang het weer en zin (ik heb ideeën en hier en daar zelfs al de vraag of ik iets kan maken) en verder leven: een keer broodbakken en film kijken, ook 2 zaken die me rust geven.

Het gaat dus goed met mij. Naar de omstandigheden zelfs uitstekend, dat vernam ik eerder deze week ook toen ik op controle ging. Ik monitor me constant: waar val ik over, waar voel ik me goed bij, wat irriteert me, ...

Als het dus goed is, is de ligfietser terug. Niet meer zo obsessief als in de vorige versie en we houden het vanaf nu bij een ‹ 10 000 km/jaar. Iets wat ik dit jaar ruim gehaald heb, wat uiteindelijk zeer positief is.

Nu heb ik 2 weken om te bekijken hoe we naar de toekomst gaan. Pas op 7 januari word ik weer op het werk verwacht.

vrijdag 28 september 2018

Het doet er allemaal niet toe.

De titel heeft een nogal negatieve klank, maar negatief is mijn ingesteldheid helemaal niet.

Ik werk nu exact 1 maand fulltime, dit na 13 maand thuis te zitten en daarna een 5 maand durend re-integratietraject op het werk. Ik had verwacht dat ik het zeer zwaar zou hebben, de hulpverlening verwittigde me daar ook voor. Maar ik voelde de tweede helft van augustus dat ik er klaar voor was om terug fulltime te gaan werken. Ik had ook weinig keuze, de werkgever zou een verlenging sowieso niet goedkeuren. Maar uiteindelijk viel het allemaal zeer goed mee. Vanaf week 1 had ik nauwelijks last van extra vermoeidheid. Verder hield ik mijn eigen mentale vermoeidheid en veerkracht strak in het oog en legde ik me naast het werk geen druk op. Want hervallen in het oude leven (het leven voor de burn-out) is gewoon een optie die ik weiger aan te nemen. Wat me verwonderde is dat ik elke werkdag ook naast het werk iets kon doen. Zo was ik een paar keer voor of na het werk (naar gelang de werkuren) brood aan het bakken en zowat elke dag zat ik wel een paar uur aan de naaimachine. De eerste 3 weekends had ik ook telkens een activiteit. 2 Maal les over de naaimachine, een workshop stoffen zakjes maken in het kader van "Plastic Attack".

Het fietsen hield ik, behalve de woon-werk verkeer met de Brompton, bewust zeer beperkt. Dat is uiteindelijk bij een groepstochtje van amper 42 km met de Streetmachine gebleven.

Vanaf nu worden de weekends (hopelijk) rustiger en het is de bedoeling om de weekends vrij te houden om eens te kunnen gaan fietsen. De bak- en naaiactiviteiten zou ik tot de werkdagen proberen te beperken en het fietsen op de werkvrije dagen houden. Kwestie van me weg te houden van de val van obsessief gedrag dat ik al heel mijn leven vertoon en ik duidelijk ook vertoonde in het liggend fietsen.

Het naaien zit nu ff op een laag pitje want de machine is terug naar afzender. In die mate dat de dealer ze terug heeft gestuurd naar de fabrikant (of invoerder) voor herstel, er blijkt blijkbaar toch een en ander echt niet juist te zijn aan de machine. Voorlopig heb ik nu een vervangmachine maar dat is niet hetzelfde als de eigen machine (ook ander model). Maar ik kan verder ook melden dat er nog een machine, meer bepaald een overlock, is besteld. Dit lijkt alweer op obsessief gedrag zoals bij de fietsen, maar toch ga ik er de rem opzetten. Maar de machines gaan elkaar perfect aanvullen waardoor ik sneller, mooier en gemakkelijker zou kunnen werken. Er zitten veel ideeën in mijn hoofd terwijl ik aan enkele projecten bezig ben en ik ook vragen krijg of ik een en ander zou kunnen uitwerken. Maar we werken stap voor stap en ik leg me geen druk op.

Maar naast dit alles zit ik ook geregeld in de Poang naar een (detective) reeks te kijken op Netflix of VrtNu. Dat is bewust, ik heb het mezelf zelfs moeten aanleren. Ik heb het nodig om zo de draaimolen in mijn hoofd eens te verstoren en ff stil te leggen zodat ik mentaal nog meer kan ontspannen.

Al met al gaat het dus goed met mij. Veel beter dan ik had verwacht en gehoopt. En nu na de eerste fulltime maand overwonnen te hebben gaan we rustig verder en bouw ik rustig een nieuw leven uit. Een leven dat niet meer gaat draaien om een ding zoals ik eigenlijk mijn hele leven heb gedaan, zo heeft het jaren rond het boeren gedraaid, dan websites maken, dan rond underground metal muziek, dan rond videomontage en videoclips maken, dan rond 3D animatie, ..., dan rond liggend fietsen. Het obsessieve moet eruit, het genieten moet op de eerste plaats staan, ALTIJD.

Het wordt een leven na een burn-out, een leven na mijn 50-tigste, een bewuster leven. Kortom versie 2.0.

Ik hoop in de (nabije) toekomst opnieuw meer aan te kunnen treden bij ligfietstochten.

dinsdag 17 juli 2018

Nazicht, onderhoud, herstel.

2018 blijkt het jaar van het onderhoud te worden.

In totaal zijn 4 fietsen binnen geweest voor nazicht, onderhoud en herstel. Als eerste was de Sprint 26 aan de beurt. Na 20 000km bleek het echt nodig te zijn. In de winter ontdekte ik plots dat er behoorlijk wat spaken loszaten van in het achterwiel, maar het sturen ging ook niet zo soepel meer en er zat speling om het scharnierpunt in het frame. Deze fiets werd in januari aangepakt. Direct daarna ging de Streetmachine binnen om eens naar de remmen te laten kijken, daar bleek dat een remklauw (schijfremmen) schuin gemonteerd te zijn. In mei ging de roets naar Middelburg voor nazicht. Na 2 jaar roetsen (na het laatste herstel van Derk) bleek dat niet echt nodig te zijn. Wat kleine zaken werden aangepakt. Waar ik vooral voor naar Derk reed was de boegspriet-voetenslede combinatie, deze bleek nog perfect te staan. Als laatste ging de Grasshopper op stage. Na 20 000 km bleek daar ook een en ander aan vernieuwd te mogen worden. De velg van het voorwiel was versleten geremd en de lagering van de naaf was aan het eind van het leven aangekomen. Omdat ik van het rem vermogen van de Grasshopper ook niet tevreden was liet ik er een schijfrem op het voorwiel plaatsen en werd de achterrem ook vernieuwd want ze was zowat compleet geblokkeerd, dat is een velgrem gebleven.

Aan het herstel van mezelf ben ikzelf druk bezig en dat gaat rustig aan alsmaar beter. Tot eind augustus werk ik nog halftijds (hoewel ik nu 4 weken vakantie heb). Tijdens de maanden dat ik halftijds werk ben ik druk bezig geweest met naar mezelf te kijken, welke zaken waar ik moeite mee heb en waar ik rustig van word. Tijdens de 13 maand dat ik thuiszat heb ik geleerd hoe te bakken en de eerste stappen gezet in de naaiwereld. In beide voel ik heel veel rust. Het geduld dat bij mij soms ver zoek is vind ik daar in overvloed terug. Beide zaken zitten nu ook gebeiteld in mijn dagelijkse leven.

En de rust begin ik ook meer en meer terug te vinden in het fietsen. Daarin was ik het al een tijdje kwijt. Ook heb ik geleerd in mijn eentje terrasjes doen. In het begin was het een opgave, mezelf verplichten de stap te zetten. Nu vind ik daar rust in, ik kijk er zelfs naar uit een terrasje te doen onder het genot van een streekbier, dat is steeds in combinatie met een fietstocht. De afstanden die ik fiets zijn kleiner geworden maar het genieten is is terug gekomen. Deze zomervakantie heb ik gekozen om enkel de tocht van LIA, rondje Oosterschelde, mee te fietsen, verder hou ik het rustig. De bbq-tocht van LILI, laat ik links liggen, anders komt er teveel stress in het hoofd en dat moet ik nu net vermijden.

Ik ben ook iemand die graag alleen is. Maar de laatste jaren, vooral vanaf toen ik niet meer alleen kon werken in de fabriek, vond ik ook geen rust meer bij het alleen zijn. Ik had nergens nog rust. Maar nu ben ik graag alleen, tijdens het fietsen of thuis een stukje naaien of een broodje, cake of koekjes bakken. Ik moet er zelfs opletten ook eens vrienden te gaan bezoeken.

Als uitsmijter nog een foto van een fluohesje dat ik de voorbije dagen maakte, gemaakt met canvas ipv de direct versleten, het met mag niets kosten, stof die ze in de fabrieken gebruiken. De reflecterende strook heb ik aangevuld met reflecterend paspel en biaisband waardoor het een projectje werd waar ik veel uit leerde met toch een bruikbaar resultaat. Onder het moto "ik mag gezien worden" is het de bedoeling om ook een (fiets)jasje te maken uit dezelfde stof.


Er zijn ook plannen om zelf een fietstas te maken. Wanneer ze "gepresenteerd" kan worden is een open vraag, ik wil me geen druk opleggen. Ik zie wel wanneer ik me er klaar voor voel.