donderdag 30 mei 2019

2 sterretjes voor de Grasshopper.

Het is pas nu dat ik het merk, maar de Grasshopper is eerder dit jaar de kaap van de 20 000 km overschreden. Het is de eerst aangekochte (zomer 2011) ligfiets en heeft al de hele tijd ook de eer het meest aantal kilometers onder zich te hebben zien passeren.

De Grasshopper hooguit een paar weken oud.

De Sprint 26 zit hem wel op de hielen, aangekocht enkele maanden na de Grasshopper is dat niet zo verwonderlijk. Beide worden nu hoofdzakelijk gebruikt voor het woon-werk verkeer. De Grasshopper bij droog-mooi weer, de Sprint 26 bij regen en in de winter. 


2017 en 2018 waren geen topjaren. Niet alleen voor de ligfiets, maar nog meer voor mezelf. Maar ik ben terug en de Grasshopper ook. Dit jaar moet de zomer nog beginnen en heeft nu al meer kilometers dan 2017 of 2018.

dinsdag 14 mei 2019

Het gaat goed.

We blijven hout vasthouden, maar het gaat al een tijdje goed. In januari had ik nog enkele weken hetzelfde gevoel zoals het drukkend warm is bij onweersdreiging. Dan moet ik me ook overal doorslepen. Bij onweersdreiging duurt het dan een dag ofzo, bij mij was het 3 weken. Leuk is anders. Maar toen werd het beter.

De ritjes die ik maak zijn korter dan ooit, het gaat tot maximum 60 km met zowat altijd ergens een caféstop. En van dat laatste kan ik zeer intens genieten, soms zou ik vergeten dat ik nog terug naar huis moet.
Maar de korte ritjes zorgen niet voor de lange afstandstraining. En voor de clubtochten verderaf is dat toch wel noodzakelijk. De voorbereiding voor het ligfietstreffen in Hasselt was er geen waar ik van droom. Tot een maand voordien had ik het gehele jaar nog maar een keer een tocht gereden van 80 km, in januari dan nog. En de laatste maand lag ik nog een week in bed met een zware verkoudheid en het laatste weekend (paasweekend) reed ik 2 dagen oprij telkens 80 km. Als voorbereiding op een tocht van 170 km kan het tellen. Als voorbereiding op een fietsweekend van 460 km is het al helemaal niets. Maar uiteindelijk viel het reuze mee. Op de heenrit waren de laatste 15 km de zwaarste, net de 15 km die ik meer moest fietsen dan de track aangaf. De dag na het treffen was ik helemaal out, maar achteraf gezien vooral mentaal. Het lichaam recupereerde veel sneller dan verwacht en mentaal had ik 1 dag nodig van complete rust en stilte: een donkere stille kamer. Maar dag 2 na het treffen had ik alweer een helder hoofd en was ik opnieuw aan het fietsen.


Het ligfietstreffen (foto's hierboven) is, zoals altijd, een gezellige bedoening. Het weer was niet het meest optimale zodat de open liggers, die talrijker waren dan voorheen, het hielden bij de korte tocht. Maar zoals wel meer was de voorspelling erger dan wat we kregen.

Door de snelle recuperatie na het treffen besloot ik om ook deel te nemen aan de eerste "laagvliegerstocht" rond de nationale luchthaven voorbije weekend. Een week voordien werd nog snel een dagje verlof aangevraagd en een b&b geboekt. Een voorbereiding van 460 km een paar weken eerder (het treffen) kan tellen voor een fietsweekendje van amper 250 km in 3 dagen. Nu de dag na thuiskomst voel ik me in de voormiddag zeer goed, ook mijn benen voel ik niet, terwijl ik zelfs op het eind van de terugrit gisteren (100 km) behoorlijk snel ging. Op glad asfalt ging ik boven de 30 km/u. En dat is al ff geleden, want de laatste 2 jaar rij ik vooral rond de 27 km/u.

Over de laagvliegerstocht ga ik het nu niet verder hebben. De sportcamera's zijn nog eens meegenomen (dat was al geleden van de 3 koningentocht van 2018) en de computer is nu de beelden aan het importeren. De gemonteerde impressie wordt later in een bericht geplaatst. Dat zegt veel meer dan woorden.

Maar het gaat dus goed met mij. Ook lukt het me om geen obsessief gedrag meer te vertonen. Tenzij het een obsessie is hoe ik mezelf controleer, monitor en verplicht rust te hunnen.

zaterdag 16 februari 2019

koude handen (of toch niet).


Tijdens al de jaren dat ik vooral liggend fiets had ik er nog niet bij stilgestaan. Maar er zijn meer verschillen, bij mij toch, tussen gebukt fietsen en liggend fietsen dan op het eerst zicht zou denken. Wat ik eind vorig jaar merkte is dat ik bij het woon-werk verkeer met de Brompton vrij snel handschoenen nodig had. Bij een paar graden boven nul kwam ik op het werk met zo een koude handen aan dat ik de fiets nauwelijks op slot kon doen. Bij temperaturen rond het vriespunt had ik zelfs niet genoeg met de dunne handschoentjes (die je eigenlijk moet gebruiken in andere handschoenen) van de Decathlon maar had ik de winddichte handschoenen nodig of de vingers deden pijn van de kou bij aankomst op het werk.

De laatste werkdagen van vorig jaar gebruikte ik de trike en toen was me opgevallen dat ik met de dunne handschoentjes genoeg had en het was toen ook rond het vriespunt. Dit jaar ben ik elke dag met de trike naar het werk gereden (en terug) en ondanks de sneeuw en vriestemperaturen heb ik enkel en alleen de dunne handschoentjes gebruikt. De enige keer dat het wat weinig was was enkel en alleen omdat de voorwielen de sneeuw op de handschoenen gooiden en dan wordt het natuurlijk heel erg koud. Maar dan nog had ik geen pijnlijk ijskoude vingers bij aankomst. Nu herinner ik me ook dat ik al die jaren dat ik met de ligfietsen ga werken ik enkel bij uitzondering zware handschoenen droeg. Voor ik die dunne handschoentjes had hield ik het bij de zomer handschoenen, waarbij de vingers dus vrij zijn. Enkel de eerste kilometers kon het "frisjes" zijn maar dat ging steeds weer over en kwam ik telkens met gloeiende handen aan.

De bloeddoorstroming naar de handen en vingers verloopt, bij mij althans, blijkbaar veel beter bij het ligfietsen dan het gebukt fietsen. Spijtig genoeg merk ik dat verschil niet bij de voeten, deze blijven bij langere afstanden in de kou een probleem.


vrijdag 8 februari 2019

Door de sneeuw.

Tot nu toe ben ik dit jaar elke werkdag met de trike naar het werk gereden. In het begin van de vorst en sneeuwdagen stond ik er niet echt bij stil, maar vorige jaren had ik bij vorst steeds last met vastgevroren remkabels. Na jaren van tot 2 maal per jaar de kabels en gaines vervangen, de wielen van kant wisselen zodat de uitgang daar naar beneden liep zodat er geen water meer kon insijpelen bleek dat bij de laatste vervanging dat er roest was aan de remkabels bij de handgrepen. Toen ben ik (nog maar eens) om nieuwe remkabels en gaines geweest, maar dan iets langer en ben ik de handgrepen gaan omdraaien zodat de kabels naar boven vertrekken ipv naar beneden. 

Het resultaat is dat ik de voorbije weken zonder problemen met de Sprint 26 naar het werk heb kunnen fietsen. Dat is ook de eerste keer dat me dit lukt, maar dat betekent ook dat het probleem gevonden is. Het water liep gewoon via de handgrepen in de remleiding, iets waar ik niet had bij stilgestaan.

Voor.

Na.
De foto's zijn al even terug genomen. De fiets ziet er nu niet uit. De sneeuw, modder en zout heeft hem een heel andere kleur gegeven. Maar eens dezer krijgt deze wel een poetsbeurt.

woensdag 16 januari 2019

RIP.

De laatste weken zijn 2 ligfietsers heen gegaan. 
Beide heb ik gekend, de een iets persoonlijker dan de ander. 
Van beide heb ik een aandenken, van de een al iets tastbaarder dan van de ander.

Op 31 december 2018 ging Peter Jast. Ik heb hem persoonlijk gekend temeer ik van hem de Streetmachine overkocht toen hij overschakelde op trike ligfietsen. Maar we reden ook verschillende keren samen mee in ligfiets(ers)tochten.


Op de foto Peter Jast die me uitgeleide doet als ik met de Streetmachine huiswaarts rij, oktober 2016. 



Op 12 januari 2019 ging Erwin "Tante Lies". Erwin kende ik van de blog, maar ik ontmoette hem ook minstens 2 keer persoonlijk op een ligfietstreffen.

Samen met Wilco, Anita en Joop, ligfietstreffen Essen, 2016

Erwin op het ligfietstreffen in Essen 2016.




Het enige dat ik nog kan schrijven is mijn innige deelneming voor de familie en vrienden van beide personen. Verder heb ik gewoon geen woorden, zo stil ben ik ervan.

donderdag 3 januari 2019

Van oud naar nieuw gefietst.

Voor eerst aan iedereen een aangenaam, gezond en vooral veel liggend fiets plezier voor 2019.

Maar ik ga een klein overzicht maken van 2018. Het jaar van de wederopstanding na een diepe crash, lees burn-out.
- Het gaat me voor het ogenblik goed af. De laatste 2 weken sliep ik niet echt goed (droomde teveel) maar nu blijkt het probleem gevonden. Daardoor heb ik ook niet veel meer gedaan dan wat gefietst, de naaimachines stonden (tijdelijk) wat stof te vergaren.
- Na een jaar van thuis zitten en mezelf terug bijeenschrapen en oprapen kon ik begin dit jaar beginnen aan de nieuwe versie van mezelf. De oude was echt versleten en zelfs de fundering was niet meer bruikbaar. Aan de nieuwe ik ben ik nog steeds aan het werken, dat zal nog wel even duren. De oude levensstijl is niet voor herhaling vatbaar.
- De fietskilometers zijn drastisch teruggeschroefd, na in 2017 een record van bijna 14 000 km heb ik vorig jaar niet eens de 6000 km gehaald.
- Zowat alle fietsen zijn binnen geweest voor nazicht. De Grasshopper en de Sprint 26 kregen een, echt nodige, grote onderhoudsbeurt. De Streetmachine had een probleem met de remmen en de roets werd nagezien en werd goed voor actie gevonden zonder echt onderhoud nodig te hebben. De Orca ging ook binnen, maar daarover later meer.


- Wat voor mij ook een verrassing was is dat ik een naaimachine aankocht. Deze zelfs snel aan de kant zette om een andere (beter) te kopen. Daarnaast kwam zelfs een overlock te staan en nog meer nieuws is gepland voor de nabije toekomst. De variatie van zaken die ik in elkaar zet is ook alleen maar aan het uitbreiden. Ik denk dat ik daarover beter later in aparte berichten op in ga.


Het fietsen werd eind 2017 op doktersverzoek drastisch terug geschroefd. De lange afstanden gingen eruit en werden vervangen door meer regelmatig kortere afstanden te liggen. Ook ben ik nu instaat om een fietstocht op te splitsen in een voor cafe stop en na cafe stop. Zelfs in mijn eentje iets gaan eten lukt me beter dan vroeger. In de fietsgrafiek is duidelijk te zien dat ik in juni 50% ging werken (na 40% de 2 maanden ervoor) en dat ik in september fulltime aan het werk ging. Van 40% naar 50% werken lijkt niet veel. Het is van 4 dagen in 2 weken naar 5 dagen in 2 weken, maar de ene week 3 dagen werken had een veel grotere mentale inpakt dan je zou vermoeden. Het had zelfs een grotere inpakt dan het fulltime werken in september. Ik moet ook toegeven dat ik me de laatste 2 weken van augustus me mentaal klaar voelde komen om fulltime te werken. Eigenlijk was november de zwaarste maand. Na 2 maand fulltime werken voelde ik plots de weerslag in migraine aanvallen. De laatste werkweek van 2018 stond de Brompton vouwfiets, waar ik dit jaar steeds mee ging werken, met een lekke band. Dit was het duwtje dat ik nodig had om over te stappen op de ligfietsen in het forensen. De laatste 3 dagen deed ik dan met de Grasshopper en de Sprint 26. Dat zette me aan tijdens het nieuwjaarsverlof meer te fietsen.


Voor 2019 hoop ik alleen dat ik mezelf beter onder controle kan houden dan vroeger en me niet meer zo verliezen in obsessies zoals vroeger. Dus een beter spreiding van de focus en dus minder fietsen, maar me ook niet verliezen in het naaien.
Waar ik vroeger graag de 10 000 fietskilometers wou halen, wil ik nu gewoon onder de 10 000 km blijven.  En verder zien we wel.


Als laatste: tot op een of andere fietstocht, treffen, meeting of blog.

donderdag 20 december 2018

Back to (the new) normal.

Het werkjaar zit er sinds vandaag 13u50 op. Het is een kort jaar geweest. Ik ben pas begin april begonnen met werken, eerst 40%, vanaf juni 50%, vanaf september 100%. Maar ik heb het gehaald en de tijdens de laatste week (van 4 dagen) had ik een echt goed gevoel. 's Avonds wel moe, maar sinds kort slaap ik weer zoals vroeger en terug zonder slaapmiddelen.
Alles lijkt op zijn plaats te vallen. Eerst het werken, daarna het combineren van werken en privé en nu lijkt ook de laatste puzzelstukjes op hun plaats te vallen. Ik had geen idee of ik ooit nog met de ligfiets zou forensen. Soms zag ik het zitten, andere momenten stond ik er zeer huiverig tegenover. Anderzijds op andere tijdstippen bleek ik ook weinig liggend te fietsen. Er bleek altijd wel iets in de "mentale" weg te staan. De laatste anderhalve maand ook nog migraine eens per 2 weken. Hoewel de eerste keer het ergst was en de 4-de keer reuze meeviel.
Maar soms heb je een duwtje nodig. Soms is een klein duwtje nodig om de volgende stap te zetten. Zo een duwtje kwam dinsdagochtend. Toen ik met de Brompton vertrok bleek deze voor geen meter vooruit te branden. Op het eerste zicht was er niets te zien, alhoewel rond 5 uur in de ochtend is er nooit veel te zien, maar toen ik manueel ging checken bleek de achterband veel te plat te staan. Niet normaal als de banden 2 dagen eerder op druk zijn gezet. Dit bleek net het zetje te zijn dat ik nodig had. Ik kon direct draaien en naar de ligfietsen stalling rijden. De Grasshopper werd uitgehaald en met de hand de bandendruk gecontroleerd. Voor meer was het veel te donker (geen verlichting) maar ik kon deze niet indrukken. Dat is dus minstens 3 bar druk. Ondanks dat ik met gewone schoenen reed was het zalig naar het werk fietsen. Na het werk werd direct de bandendruk van de trike en de Grasshopper gecontroleerd en op druk gezet. Want ik ging niet meer met de Brompton werken, dat  was nu wel duidelijk. Maar de sluimerende behoefte om te fietsen begint nu ook naar boven te komen en het is nu zeker dat ik de komende 2 weken wel vaker ergens op het jaagpad ga liggen.
Het lijkt nu dat naast het bakken van brood dat zijn vaste plaats in mijn voeding heeft gevonden en het naaien me plezier in de vrije tijd bezorgd nu ook het (lig)fietsen zijn plaats gaat zoeken in mijn nieuwe "leven". Het zal niet meer zo intens zijn als vroeger, maar hopelijk met nog meer plezier dan eerder en dat mijn leven wat rijker en gezelliger gaat worden. Maar ook een veel bewuster leven.

Het idee van naaien tijdens de week en fietsen in het weekend wordt overboord gegooid, het heeft trouwens toch niet echt gewerkt. Maar het liggend forensen met nu en dan eens een ommetje (bvb de vrijdagmiddag na het werk een pint gaan drinken) en verder naaien als het uitkomt, soms een uur (of minder), soms een halve/hele dag, naargelang het weer en zin (ik heb ideeën en hier en daar zelfs al de vraag of ik iets kan maken) en verder leven: een keer broodbakken en film kijken, ook 2 zaken die me rust geven.

Het gaat dus goed met mij. Naar de omstandigheden zelfs uitstekend, dat vernam ik eerder deze week ook toen ik op controle ging. Ik monitor me constant: waar val ik over, waar voel ik me goed bij, wat irriteert me, ...

Als het dus goed is, is de ligfietser terug. Niet meer zo obsessief als in de vorige versie en we houden het vanaf nu bij een ‹ 10 000 km/jaar. Iets wat ik dit jaar ruim gehaald heb, wat uiteindelijk zeer positief is.

Nu heb ik 2 weken om te bekijken hoe we naar de toekomst gaan. Pas op 7 januari word ik weer op het werk verwacht.