woensdag 31 juli 2019

Een bandentas.

Vorige week ging ik een paar 20 inch banden halen. Ik nam een tas mee waarmee ik ze normaal zou kunnen vervoeren op de vouwfiets. Uiteindelijk lukte het wel maar de (shopping) tas was duidelijk wat te klein. Omdat ik binnenkort nog eens 20 inch banden moet halen dacht ik dat ik wel eventjes een tas kon maken waarmee ik banden kan vervoeren. Daarnaast kan deze tas ook dienstdoen om een (reserve)band mee te nemen in de Orca. Een band in een tas stoppen kan onnozel lijken, maar zo bescherm je ook andere spullen tegenover de band (bvb. vuil, schuren, ...). En ik leer er ook een pak mee: afmetingen opnemen, uitzoeken hoe het aan te pakken


Mensen vragen wel eens wat ik zoal doe. Dit wegens geen tv, geen tuin en geen interesses in games. Dan doe je gewoon andere dingen. Dingen waar je bvb iets aan hebt.


donderdag 25 juli 2019

Laagvliegerstocht een impressie.

Vandaag tijdens de tot nu toe heetste dag sinds de metingen ben ik in huis gebleven en de video opnames van de laagvliegerstocht tot een impressie te vormen.

Aangezien Helen de rit reeds heeft beschreven hou ik het bij de beelden.


zaterdag 20 juli 2019

Vakantietijd.

De vakantietijd bestond de laatste jaren uit fietsen, fietsen en nog eens fietsen. Meer had ik eigenlijk niet. Sinds 2017 is dat nu wel aan het veranderen. Dat was ook dringend nodig. Het fietsen is duidelijk minder, maar er is wel wat in de plaats voor gekomen.

De meesten weten ondertussen al dat hier 2 naaimachines staan (naaimachine met borduurmodule en overlock). En beide worden naarstig gebruikt.

Wat ik nu wil tonen is de 3 shirts die ik gisteren en vandaag gemaakt heb en de chemocaps die ik maakte met de overschotjes. Chemocaps maakte ik al eerder dit jaar, deze zijn ter vervanging van de buffs, omdat deze in de zomer iets te warm zijn en ze spannen ook iets teveel. De chemocaps maak ik op maat en ze zitten dus perfect.


Iedereen die me wat langer kent en me in de zomer al heeft zien fietsen weet dat ik graag mouwloos door het leven ga (toch sinds een jaar of 10). Maar nu ik zover ben met mijn naaitechnieken vond ik het echt tijd geworden om me te wagen aan spandex en lycra om mijn eigen mouwloze fietstruitjes te maken ipv in de zweetopslorpende katoenen mouwloze shirts te fietsen. De clubtruitjes wou ik niet molesteren, ook al omdat het raglanmouwen zijn en dat is net iets anders dan de eenvoudiger recht ingezette mouwen waar je de naad losmaakt en dan een zoom stikt.

Morgen worden 2 van deze truitjes getest in een ritje naar vrienden. Dan weet ik wat eventueel anders moet.

Ik ben ook bezig met borduren. Daar ik de eerder aangeboden les van de verkoper heb moeten afzeggen (het nodige verlof werd ingetrokken) mis ik daar wel de broodnodige basistechnieken. In september is er een herkansing. Maar er komen wel al zaken vanonder de borduurmodule uit geborduurd. Maar daar bericht ik later meer over.


zondag 23 juni 2019

Kilometers tellen.

Ik heb de neiging obsessief gedrag te vertonen. Ik heb dat ook met het bijhouden van de fietskilometers. Vroeger ging dat met aparte tellers op de fietsen. De laatste jaren is dat per gps. Voor elke meter dat ik fiets gaat de fiets gps mee. Zeg maar gerust dat het obsessief gedrag is.

Maar daar waar ik het vroeger deed in een poging zoveel mogelijk kilometers bijeen te liggen en halverwege de maand te kijken hoever ik ging komen, en of er nog een extra ritje bij kon om bepaald getal te bekomen, is dat nu iets anders.

Eind februari besloot ik een poging te wagen om elke maand 500 km te halen. Opzich is het niet veel, zeker als je het vergelijkt met 2017 waar ik 7 maand de 1000 km overschreed en zelfs 4 maand de 1500 km. Maar het is wel een doel dat ik op me nam om mijn fietskilometers binnen de perken te houden. Om verder te leren doseren ipv steeds weer het alles of niets verhaal dat zich steeds weer herhaalde.

Juni is nog niet ten einde

Als je het goed bekijkt kan je wel stellen dat het ligfietsen een alles of niets verhaal was, op enkele jaren tijd 6 fietsen in "huis" halen is toch meer dan gewoon interesse in fietsen op een ligfiets. Of zoals ik jaren geleden, zowat letterlijk, van het ene (metal)festival naar het andere trok, of met een hele batterij computers stond om video opnames te renderen en online te plaatsen. Met het naaien is het ook wel een beetje hetzelfde liedje. De eerste naaimachine werd snel vervangen door een zware machine en daarnaast kwam er snel een overlock staan en een poos later ook een borduurmodule (voor de naaimachine).
Alleen bij het bakken heb ik me kunnen inhouden. Daar heb ik enkel een kleine deegkneder gekocht (een oven had ik al langer), maar ik eet nu enkel nog zelfgebakken brood.

Met het naaien ben ik bewust rustig bezig, maar het fietsen is soms echt verslavend. Daardoor is het  belangrijk dat ik regelmatig naar de kilometerstand kijk. Ten eerste wil ik wel de 500 km per maand halen (geen gemiddelde) maar ik wil er ook niet te ver overgaan. En vooral ook de ritjes spreiden over de maand. Niet 2 dagen alles en daarna niets. Naast het woon-werk verkeer hoef niet echt veel te fietsen. Dat is op zich al een 300 km/maand. Daarbij komt dat ik geregeld de vrijdagmiddag na het werk een ommetje maak voor een cafe stop. En gemakkelijker dan vroeger (dankzij het zo verguisde Gentse circulatieplan) met de fiets de stad inga, wat vroeger meer te voet of met de bus was. Er zijn natuurlijk uitschieters: het ligfietstreffen (april) of een tocht rond de luchthaven (mei) tikken veel kilometers aan. Maar naast de clubtochten rij ik niet zover meer en de 1000 km op een maand zijn geen doel meer.

Van de nieuwe doelstelling zijn 2 fietsen de dupe. Namelijk de Toxy Flite en de Streetmachine van HP Velotechnik, deze worden niet veel gebruikt.


Maar wat ik dit jaar meer en meer terugvind is de innerlijke rust. Als ik dat niet heb dan zie je dat wel aan mij. En de laatste jaren was ik dat behoorlijk veel kwijt.

donderdag 30 mei 2019

2 sterretjes voor de Grasshopper.

Het is pas nu dat ik het merk, maar de Grasshopper is eerder dit jaar de kaap van de 20 000 km overschreden. Het is de eerst aangekochte (zomer 2011) ligfiets en heeft al de hele tijd ook de eer het meest aantal kilometers onder zich te hebben zien passeren.

De Grasshopper hooguit een paar weken oud.

De Sprint 26 zit hem wel op de hielen, aangekocht enkele maanden na de Grasshopper is dat niet zo verwonderlijk. Beide worden nu hoofdzakelijk gebruikt voor het woon-werk verkeer. De Grasshopper bij droog-mooi weer, de Sprint 26 bij regen en in de winter. 


2017 en 2018 waren geen topjaren. Niet alleen voor de ligfiets, maar nog meer voor mezelf. Maar ik ben terug en de Grasshopper ook. Dit jaar moet de zomer nog beginnen en heeft nu al meer kilometers dan 2017 of 2018.

dinsdag 14 mei 2019

Het gaat goed.

We blijven hout vasthouden, maar het gaat al een tijdje goed. In januari had ik nog enkele weken hetzelfde gevoel zoals het drukkend warm is bij onweersdreiging. Dan moet ik me ook overal doorslepen. Bij onweersdreiging duurt het dan een dag ofzo, bij mij was het 3 weken. Leuk is anders. Maar toen werd het beter.

De ritjes die ik maak zijn korter dan ooit, het gaat tot maximum 60 km met zowat altijd ergens een caféstop. En van dat laatste kan ik zeer intens genieten, soms zou ik vergeten dat ik nog terug naar huis moet.
Maar de korte ritjes zorgen niet voor de lange afstandstraining. En voor de clubtochten verderaf is dat toch wel noodzakelijk. De voorbereiding voor het ligfietstreffen in Hasselt was er geen waar ik van droom. Tot een maand voordien had ik het gehele jaar nog maar een keer een tocht gereden van 80 km, in januari dan nog. En de laatste maand lag ik nog een week in bed met een zware verkoudheid en het laatste weekend (paasweekend) reed ik 2 dagen oprij telkens 80 km. Als voorbereiding op een tocht van 170 km kan het tellen. Als voorbereiding op een fietsweekend van 460 km is het al helemaal niets. Maar uiteindelijk viel het reuze mee. Op de heenrit waren de laatste 15 km de zwaarste, net de 15 km die ik meer moest fietsen dan de track aangaf. De dag na het treffen was ik helemaal out, maar achteraf gezien vooral mentaal. Het lichaam recupereerde veel sneller dan verwacht en mentaal had ik 1 dag nodig van complete rust en stilte: een donkere stille kamer. Maar dag 2 na het treffen had ik alweer een helder hoofd en was ik opnieuw aan het fietsen.


Het ligfietstreffen (foto's hierboven) is, zoals altijd, een gezellige bedoening. Het weer was niet het meest optimale zodat de open liggers, die talrijker waren dan voorheen, het hielden bij de korte tocht. Maar zoals wel meer was de voorspelling erger dan wat we kregen.

Door de snelle recuperatie na het treffen besloot ik om ook deel te nemen aan de eerste "laagvliegerstocht" rond de nationale luchthaven voorbije weekend. Een week voordien werd nog snel een dagje verlof aangevraagd en een b&b geboekt. Een voorbereiding van 460 km een paar weken eerder (het treffen) kan tellen voor een fietsweekendje van amper 250 km in 3 dagen. Nu de dag na thuiskomst voel ik me in de voormiddag zeer goed, ook mijn benen voel ik niet, terwijl ik zelfs op het eind van de terugrit gisteren (100 km) behoorlijk snel ging. Op glad asfalt ging ik boven de 30 km/u. En dat is al ff geleden, want de laatste 2 jaar rij ik vooral rond de 27 km/u.

Over de laagvliegerstocht ga ik het nu niet verder hebben. De sportcamera's zijn nog eens meegenomen (dat was al geleden van de 3 koningentocht van 2018) en de computer is nu de beelden aan het importeren. De gemonteerde impressie wordt later in een bericht geplaatst. Dat zegt veel meer dan woorden.

Maar het gaat dus goed met mij. Ook lukt het me om geen obsessief gedrag meer te vertonen. Tenzij het een obsessie is hoe ik mezelf controleer, monitor en verplicht rust te hunnen.

zaterdag 16 februari 2019

koude handen (of toch niet).


Tijdens al de jaren dat ik vooral liggend fiets had ik er nog niet bij stilgestaan. Maar er zijn meer verschillen, bij mij toch, tussen gebukt fietsen en liggend fietsen dan op het eerst zicht zou denken. Wat ik eind vorig jaar merkte is dat ik bij het woon-werk verkeer met de Brompton vrij snel handschoenen nodig had. Bij een paar graden boven nul kwam ik op het werk met zo een koude handen aan dat ik de fiets nauwelijks op slot kon doen. Bij temperaturen rond het vriespunt had ik zelfs niet genoeg met de dunne handschoentjes (die je eigenlijk moet gebruiken in andere handschoenen) van de Decathlon maar had ik de winddichte handschoenen nodig of de vingers deden pijn van de kou bij aankomst op het werk.

De laatste werkdagen van vorig jaar gebruikte ik de trike en toen was me opgevallen dat ik met de dunne handschoentjes genoeg had en het was toen ook rond het vriespunt. Dit jaar ben ik elke dag met de trike naar het werk gereden (en terug) en ondanks de sneeuw en vriestemperaturen heb ik enkel en alleen de dunne handschoentjes gebruikt. De enige keer dat het wat weinig was was enkel en alleen omdat de voorwielen de sneeuw op de handschoenen gooiden en dan wordt het natuurlijk heel erg koud. Maar dan nog had ik geen pijnlijk ijskoude vingers bij aankomst. Nu herinner ik me ook dat ik al die jaren dat ik met de ligfietsen ga werken ik enkel bij uitzondering zware handschoenen droeg. Voor ik die dunne handschoentjes had hield ik het bij de zomer handschoenen, waarbij de vingers dus vrij zijn. Enkel de eerste kilometers kon het "frisjes" zijn maar dat ging steeds weer over en kwam ik telkens met gloeiende handen aan.

De bloeddoorstroming naar de handen en vingers verloopt, bij mij althans, blijkbaar veel beter bij het ligfietsen dan het gebukt fietsen. Spijtig genoeg merk ik dat verschil niet bij de voeten, deze blijven bij langere afstanden in de kou een probleem.