1 jaar Orcaan oftewel 5000 km.

Vandaag blazen we 1 Orcaans kaarsje uit, gelijktijdig blazen we ook 5000 kilometer kaarsjes uit.

06-08-2015: officiële sleuteloverhandiging, foto Jan. 

Vorig jaar op 6 augustus mocht ik (eindelijk) de Orca ophalen bij Fietser.be. Bij de bestelling van de Orca had ik een idee van 3000 km per jaar en deze misschien eens te gebruiken bij het woon-werk verkeer maar vooral om tijdens de winter meer te kunnen fietsen. 2 Dingen zijn uitgekomen: de Orca heeft (letterlijk) een paar keer mogen forensen en vorige winter kwam die geregeld in actie, maar de 3000 km op een jaar zijn met 2000 km overschreden. Maar waar hij vooral voor gebruikt wordt is de lange afstand en als het eens wat sneller mag/moet gaan. Er is een duidelijk snelheidsverschil waarneembaar tussen de andere fietsen en de Orca. Als ik met de andere fietsen een gemiddelde haal van 22 km/u heb ik goed gereden. Als ik met de Orca 24 km/u haal heb ik het rustig aan gedaan. Meermaals heb ik de opmerking gekregen dat het met de Orca echt wel hard gaat.

Het eerste tochtje samen met Jan.

In hoofdzaak moet de Orca het hebben van de lange afstand. Soms staat de VM weken stil om dan uit de box te komen voor een WOL-tocht of een meerdaagse zoals het ligfietstreffen, velomobieltreffen, de 9 daagse voorbije maand. Na weken van stilstaan plots in enkele dagen 400 km of meer afleggen is meer regel dan uitzondering.

Opweg naar de BBQ-tocht in Maasmechelen.

Heel in het begin is de batterij terug naar Flevobike gebracht omdat er iets mis was met een of meerdere cellen. Sindsdien werkt deze perfect. Voorbije voorjaar is het achterwiel vervangen, de buitenband liep iets te enthousiast van de het wiel. Verder heb ik bij elk voorwiel (telkens bij stilstaan) een keer aflopende band gehad. Onlangs is ook het steuntje waar de display van de ondersteuning op staat gebroken. Dit onder het gewicht van de display samen met de gps. Beide hebben een nieuwe plaats gevonden, in die mate zelfs dat ik me afvraag of de display echt wel zo dichtbij je moet staan. Want eerlijk is eerlijk, eens ik aan het rijden ben kom ik daar niet meer aan. Misschien kan deze beter ergens boven de batterij aan de veiligheidskooi bevestigd zijn. Maar alles zal bekeken worden in Dronten, er is een afspraak in september voor onderhoud en herstellingen.  

De Orca op een dekentje, ondertussen met nieuw achterwiel.

Het afgebroken steuntje.

De nieuwe plaats van de display.

De Orca heeft ook alles in de plooi doen vallen. De Toxy is ooit gekocht om rustige tochten rond Gent mee te maken en dit is dit jaar eindelijk gelukt. Daarvoor werd deze oneigenlijk gebruikt om de vakantietochten mee te maken: ligfietstreffen, bbq-tocht in Limburg, ... . Allemaal tochten waar de Toxy niet voor gekocht was. Nu lukt dit wel, is afwisseling met de roets is het de relaxfiets geworden die ik oorspronkelijk in gedachten had. De fiets doet nu iets minder kilometers, maar met meer plezier.

Als uitsmijter nog een paar foto's:

Maidentrip, foto jan.

Al snel was er de grap:
Met een Orca rijden is een hele karwij... 

X= N+1; X-1= N+2?

De Challenge Cirrus die ik op de valreep in 2014 kocht is terug naar het oude adres. Ik had de fiets toen gekocht vanwege de streamer (die naar de trike verhuisde) die erop stond en de fiets werd niet apart verkocht. Maar behalve een ritje rond de blok van de verkoper heb ik er nooit mee gereden. Ik had er al aan gedacht de fiets te koop aan te bieden, hoewel ik me afvroeg hoeveel kandidaten het zou kunnen opleveren aangezien het een hoge fiets is (26x28 inch wielen) en zelfs ik (met mijn 1,92m) maar net met de tenen op de grond kwam.

De gemodificeerde Cirrus net voor ophaling.

Uiteindelijk kreeg ik eerder deze week een telefoontje van de vorige eigenaar of ik de fiets nog had en of ik die gebruikte. Kort daarop kwam hij eens kijken, daarna ging hij erover nadenken of hij de fiets terug wou kopen of niet. Dat nadenken duurde niet zo heel lang, in elk geval veel korter dan ik had gedacht. Binnen de week is de fiets dus terug naar het oude adres verhuisd, maar dan zonder de streamer en de toptas (die op de roets staat).

Nu vraag ik me af hoe de formule van het ideale aantal fietsen er bij mij nu uitziet. Normaal is deze N+1. Maar aangezien het aantal fietsen bij mij nu -1 is geworden mag ik de formule dan aanpassen naar N+2?

Het probleem is alweer dat de box waar de ligfietsen instaan een tikkeltje leger is geworden. Een autobox waar net 1 auto in past, daar vind je 3 fietsen niet in terug, ook al zijn die fietsen oa. een trike en een velomobiel. Zelfs met 5 fietsen heb je nog plaats over voor minstens 3 fietsen. En dit zonder dat je ze tegen elkaar propt. Het heeft perspectieven, of dat positieve dan wel negatieve perspectieven zijn is een open vraag.
Of anders geschreven, je verkoopt een fiets en je vergroot alleen maar de problemen. Ik kan het natuurlijk zo ingewikkeld maken als ik maar wil ;-)

Dwars door Vlaanderen.

Het wordt stilaan een traditie. De bbq-tocht van de Limburgse Liggers doe ik voor de derde keer aan en de "Drashnational" tocht van de Ligfietsers Antwerpen had voor de tweede keer plaats en ik was er voor de tweede keer ook bij.

De twee tochten volgden elkaar direct op. De eerste was de bbq-tocht in Maasmechelen op 16 juli en de tweede de "Drashnational" tocht op 21 juli. 21 juli is de nationale feestdag en Frank (Deboosere, weerman op de VRT) heeft het wel eens over de Drashnational, omdat het dan graag regent.

Deze beide aan elkaar koppelen leverde een 9 daagse op, een beetje in vergelijking met de 8 daagse tijdens de zomer van 2012, met het verschil dat de afstanden nu iets minder zijn. Deze keer hoefde het niet elke dag minstens 100 km te zijn. 

De dagen waren:

- donderdag: Gent -> Antwerpen: 60 tal km.

- vrijdag: Antwerpen -> Maasmechelen: 130 km.

- zaterdag: bbq-tocht 70 tal km.

- zondag: Maasmechelen -> Overpelt: 65 tal km.

- maandag: Overpelt -> Antwerpen: 75 tal km.

- dinsdag: Antwerpen -> Gent: 60 tal km.

- woensdag: Gent -> Essen: 85 km.

- donderdag: grote plassentocht: 164 km.

- vrijdag: Essen -> Gent: 85 km.

de groepstochten staan hier niet in.

In totaal kwam ik uit op 806 km in 9 dagen. Dat is op zich niet zoveel, in 2012 deed ik 1034 km in 8 dagen. Maar records moeten niet altijd gebroken worden. Anderzijds was het wel leuker dan in 2012. Op een keer een paar druppels na was het de hele tijd droog. In 2012 was enkel droog de dag dat ik terug naar huis reed.

De tochten met de ligfietsers zijn ook gefilmd en daar komt later een gemonteerde impressie van.

Hieronder laat ik enkele foto's voor zich spreken over de ritten van en naar de groepstochten.

Een favoriete stop net voorbij Sint-Niklaas.

De lift van de Sint-Annatunnel "tijdelijk" gesloten.

Het Albertkanaal.

Langs het circuit van Zolder.

Rond Genk ging het helemaal fout.

Kanaal Dessel-Lommel?

Bij een tussentijdse thuiskomst in Destelbergen een file gespot.

Als de lift defect is... De Orca op de roltrap valt wel goed mee.

Wat me wel opviel is het respect dat wielertoeristen hebben voor ligfietsers en velomobielen. Ik hoor wel eens dat het ooit anders is geweest en ik hoor nog steeds dat ze zich (in het algemeen) niet steeds zo heel netjes gedragen. Maar daar heb ik bijzonder weinig van gemerkt, ik heb meer last van gewone fietsers die vinden dat het jaagpad persoonlijk eigendom is. Ik heb meerdere keren samen met een of meerdere wielertoeristen tempo gereden en dat viel op een keer na telkens zeer goed mee. En die ene die moeilijk deed heeft zal het zich wel beklaagd hebben nadat ik er voor zorgde dat hij niet kon aansluiten in treintje door het tempo zo op te voeren dat enkel degene met wie ik al een treintje vormde nog kon volgen.

5 jaar een liggende fietser.

Ik wist eerst niet welke dag ik eigenlijk moest kiezen als de dag dat ik begon te ligfietsen. Is het de dag dat ik bij ligfiets.be voor de eerste keer langsging en ook een proefrit maakte? Of is het de dag dat ik naar huis reed met de huurfiets? Of is het de dag dat ik de Grasshopper ging afhalen? Uiteindelijk heb ik besloten om de dag te nemen dat ik op het werk het besluit nam om te stoppen met piekeren en na het werk naar de winkel ging om de Grasshopper te bestellen.
15 juli is dus de symbolische dag geworden. Die dag werd de Grasshopper besteld, het was toen tevens ook de laatste werkdag voor het zomerverlof.

15 juli 2011 is dus officieel de dag waarop voor mij het ligfiets avontuur begon. En daarna ging allemaal razendsnel:
- 2011: september de Grasshopper, december een Sprint 26.
- 2013: juli een Toxy Flite.
- 2014: december een tweedehandse streamer, met een Challenge Cirrus er nog aan.
- 2015: maart een tweedehandse roeifiets, augustus de Orca.

We zijn ondertussen ook al ruim de 45000 liggende km gepasseerd.
Als ik denk aan welke de belangrijkste aankoop was, dan is het de Grasshopper, want daar is alles mee begonnen. Zonder deze fiets was er wellicht geen enkele ligfiets gekomen. Als ik denk aan welke de beste aankoop was, dan is dat niet de Orca zoals velen denken, maar een roeifiets. Want deze heeft de manier van fietsen helemaal omgegooid. Deze heeft ervoor gezorgd dat ik meer vrijheid kreeg bij het fietsen. Vrijheid in de zin dat ik losser en vrijer fietste en niet zo gespannen en verkrampt (wat ik toen pas ontdekte). Waardoor ik nu veel meer ontspannen met de Grasshopper en (nog meer) de Flite kan fietsen. Daardoor heb ik minder schrik om me door druk verkeer te bewegen en ik kijk zelf op van de behendigheid en snelheid waarmee ik over, door tandenknarsende autobestuurders geblokkeerde, kruispunten laveer.

Het ligfiets avontuur is zeker niet ten einde. We gaan lekker door met ligfietsen, maar met de fietsen die hier staan. Er zijn, althans voorlopig (maar bij mij weet je nooit), geen plannen om de ligfietsenfamilie uit te breiden.

Eventjes op non-actief.

Het is hier al enkele dagen rustig. De dag dat ik de laatste roetstocht maakte ben ik thuis gekomen met een blessure. Ik had pijn in de rechterarm, maar er niet zoveel aandacht aan gegeven. Het is trouwens de tweede keer dat ik na een tocht pijn heb aan een arm, maar de eerste keer was dat na 5 dagen al helemaal vergeten.
Deze keer was het anders. De pijn ging niet weg en de simpelste dingen waren het moeilijkst (tandenpoetsen bvb). Na een week van rust ging bij een poging om te roetsen na enkele kilometers het alarm al af. Nu krijg ik kine (fysio), het pijnpunt is gevonden en zijn we aan het bezig aan de revalidatie. Maar roetsen zit er de eerste dagen niet in. De BBQ-tocht in Limburg en de Grote plassentocht van LIA komen niet in het gedrang. Met de Orca heb ik geen last.

En daarna? Rustig terug aan het roetsen beginnen en misschien toch leren meer genieten van de korte tochtjes?

I had a dream!

Gisteren roetste ik een tochtje van 83 km. Eerst via autoluwe wegen en dorpen naar de Dender in de buurt van Aalst. Niet zo bijzonder, maar toen ik langs de Dender kwam kon ik zo een 9 km mijn gang gaan op een jaagpad. Met daarbij de wind in de juiste hoek was het niet moeilijk om 30 km/u aan te houden: een slag of 10-15 en dan even gaan liggen en de fiets laten lopen om dan weer een slag of 10-15 te maken...

Het roetsrondje van gisteren.

Maar de momenten dat ik kon blijven liggen had ik plots een droom. Het was zalig zo liggen met de voeten vooruit en beide benen gestrekt en ik vroeg me af dat het toch geweldig zou zijn zo gewoon te kunnen blijven liggen.
Stel nu dat ik een motor in een wiel monteer bediend met een gashendel (of hoe doe je dat) waarmee je kan rijden zonder zelf te moeten trappen. Je ligt in de zitting, benen gestrekt, handen aan het stuur en het enige dat je moet doen is uitkijken. Zowel naar voor (het moet veilig blijven) maar ook rondom je heen. Het zou, voor mij, niet eens sneller moeten kunnen dan 25 km/u, het zou toch zalig zijn op een jaagpad. Je kan natuurlijk het gehele roetsmechanisme laten zitten en dat gebruiken om naar een jaagpad (of andere veilige weg) te rijden om daarna puur op elektrische energie je verder te bewegen.

Ik heb nooit met een motor gereden, maar kon me op dat moment al helemaal niet meer indenken dat de houding op een motor/brommer/scooter, ... zo heel ontspannend kan zijn.

WOL-doortrapperstocht en records.

Op 19 juni werd een WOL-doortrapperstocht in Eeklo gereden. Omdat het de laatste weken vrij druk is geweest (ligfietstreffen, velomobieltreffen, roeifietstreffen, doortrapperstocht in Tielt, tochtjes tussendoor en ook nog gaan werken) en tocht beloofde alweer een + 100 km tocht te zijn (de 11de dit jaar) ging ik de tocht met de Orca rijden. Maar dat was buiten het gevoel en de weersvoorspelling van de laatste dagen voor de tocht gerekend. Op vrijdagavond (de tocht was op zondag) begon het plots te kriebelen om de tocht te roetsen.

Foto Fujin.

We waren met 8 en deze keer waren we niet allemaal in een velomobiel gestapt. Naast 3 Quests en 1 Strada waren er 2 roetsen (een 209 en een 222) een Seiran en een Challenge trike present. In Gent vertrokken ik met de roets en Jan met de Seiran. Wouter uit Aalst vond met de Quest bij ons aansluiting en we vertrokken als een speer. Ik reed op kop met een kruissnelheid van om en bij de 30 km/u. Ik heb het al langer ondervonden, de snelheid met de roets ligt duidelijk hoger dan met de Grasshopper en Flite. Wellicht ligt dat vooral aan de bouw van de fiets. In Eeklo stond iedereen reeds te wachten behalve de organisator, deze kwam even later netjes op tijd aangeroetst (waarom zou je tevroeg komen).

Foto Fujin.

Ondanks de snelle start ging bij mij de vaart er niet direct uit. Pas toen ik 72 km ver was kreeg ik na de stop de eerste tekenen dat de meeste energie reeds op het asfalt en beton lag. Op zich niet zo erg, 72 geroetste kilometers is al niet slecht. Pas op 90 km kreeg ik de eerste echte klop, wat alweer 9 km boven mijn vorig record (81 km) was. En dat laatste record was gereden in een zeer matige snelheid (eerst 21 en later 18 km/u kruis) met een groep gewone fietsers.

Wouter, jan en ik nemen afscheid en rijden terug naar Gent
Foto Fujin.

Toen we afscheid namen van de rest (we zijn niet helemaal terug tot in Eeklo gereden) en terug naar Gent reden ging het eerst nog redelijk (22-25 km/u) maar toen we Gent binnenkwamen (met 105 km geroetst) ging Wouter alleen verder en bij mij ging het alsmaar trager, trager, trager en nog trager. Zo erg zelfs dat ik op het laatst niet eens een sprintje meer kon trekken. Ik kwam thuis met 116 km, wat een record is dat ik niet zo heel snel ga breken, omdat ik 2 uur na thuiskomen nog zat te bekomen van de inspanning. Maar bij deze weet ik ook dat ik geen schrik moet hebben om een tocht van rond de 100 km met de roets te maken. Wat het mogelijk maakt om bvb de Gentse buitenband ook te roetsen.

Ik reed ook met een hartslagmeter en merkte dat bij het roetsen aan een snelheid van om en bij de 30km/u de hartslag veel hoger ligt (tot 166 slagen per minuut) dan bij de zelfde snelheid met de Orca (120-140 slagen per minuut).

De helm met de camera's was ook van de partij. Ik was eens benieuwd hoe de opnames eruit zien, vooral omdat het hoofd op een roets niet zo heel stil ligt. Maar dat blijkt veel beter mee te vallen dan ik dacht.