500 km roetsen.

Tussen al de bedrijven door zoals tochten naar Hasselt, Essen, de Gentse buitenband en de aankomst van de Orca werd in alle stilte ook verder geroeid. Enkel de eerste 2 weken van de zomervakantie was het wat stil. Het idee om om de 2 dagen een rondje te roeien werden 2 rondjes in 2 weken. Het uitgeteld thuiskomen na 360 en 260 km fietsen hielden alles wat stil. Maar in week 3 van de (4 weken durende) vakantie werd het plots heel stil. Er werd enkel nog op de Orca gewacht, en daardoor kwam tijd vrij om te gaan roeien. Er werd besloten om niet om de 2 dagen maar elke dag te roeien. De afstanden zijn nog steeds dezelfde, tussen de 14 en 22 km per rit en steeds het zelfde rondje.
De eerste 3 dagen werd het een rondje van 20-22 km. Daarna vroeg mijn lichaam om het wat rustiger aan te doen en ik maakte het vooraf geplande rondje van 14 km. Na 6 dagen kwam er een onweersdag (bleek uiteindelijk niets meer dan dreiging) als rustdag. Daarna trokken we weer van leer met dagelijkse ritjes van 22 km (4 dagen oprij). Eerst werden deze 's morgens vroeg (tussen 6 en 8 uur) afgeroetst met 's avonds nog wel eens een tochtje met de Toxy.

De Thys in de ochtengloren.

Wie dacht dat toen de Orca eraan kwam de roets vergeten werd, komt bedrogen uit. Er werd eerst geroetst en daarna kreeg de Orca de volle aandacht. En dit was soms echt letterlijk, op maandagmiddag ging ik eerst 20 km roeien om bij thuiskomst direct met de Orca erop uit te treken. Laatste zondag werd een tweede rustdag, de plannen waren zo dat er geen tijd was om te roeien (en de spieren kregen nog eens rust).

Toen de Orca eraan kwam is ook een klik gemaakt. Tot dan toe roetste ik enkel vroeg in de ochtend of heel laat in de avond. Dit vanwege het verkeer, ook al is het maar een kort stukje naar het jaagpad, ik had toch schrik om in het verkeer te roeien. Maar eind vorige week maakte ik plots de klik en startte ik gewoon ook overdag. Ik wist al langer dat ik goed genoeg kon roeien om het verkeer te trotseren, maar ik durfde niet zo goed. Maar toen, zonder er bij stil te staan was ik overdag weg en was een heuvel overwonnen.

Roeislijtage aan de sandaal.

Wat ik vorige maand ook ontdekt heb is dat ik niet meer mag roeien met de sandalen. Toen ik in Essen aan het fietsen was ontdekte ik plots slijtage aan de rechtersandaal. Na veel piekeren waar ik ergens tegen zou kunnen schuren (vooraal bij de Toxy) bleek het contact tussen de sandaal en de elastiek van de Thys niet zo heel erg gezond voor de zijkant van de sandaal te zijn. De sandalen zijn gekocht begin juni, er is nauwelijks met geroeid geweest, de afslijten gaat dus behoorlijk snel. Vanaf nu staan de oude klikschoenen in de garagebox. Zo kan ik, zoals gisteren na het werk, bij thuiskomst andere schoenen aantrekken om een rondje te roeien.

Ik heb nu op 14 dagen 12 dagen, of zo een 220 km, geroetst. En gisteravond, na het werk, ging ik door de 500 km. En het roeien gaat alsmaar beter en wordt daardoor alleen maar leuker. Vanaf nu gaan we terug op het oude ritme roeien, 2-3 keer in de week een rondje.

Waarom woorden?

6 augustus 2015:

Officiële sleutel overhandiging

Orca rijder= Orcaan.

 

Testrit van Brecht (fietser.be)

Testrit van Brecht (fietser.be)

Foto's: Jan (Onderweg met de fiets)

Wat doe je met al die fietsen...

... je kan toch maar met 1 rijden.

Bovenstaande vraag heb ik al veel gekregen. Daaruit kan je afleiden hoe weinig besef sommigen hebben over het feit niet alle fietsen dezelfde specifieke eigenschappen hebben en dat je met sommige fietsen bepaalde taken veel gemakkelijker uitvoert dan met een andere fiets.

Ik heb het nu eens nagekeken en blijkt dat de laatste maanden (april-juli) 5 fietsen in gebruik zijn. En dat ze elk hun een specifiek doel hebben.
- De Brompton wordt gebruikt bij korte ritjes door de stad en om boodschappen te gaan doen. 5 kg aardappelen halen op een markt 2 km verder. Groenten en zuivel op een markt 5 km de stad in. Een bezoekje de andere kant van de stad waar de fiets beter niet buiten blijft staan. Daar leent deze fiets zich perfect voor. Wordt het hele jaar door gebruikt.
- De Grasshopper is dit jaar uitgegroeid tot de mooi weer forenser, een rustige fiets die zich zeer goed leent voor de verschillende kruispunten die ik moet passeren, en na het werk er ff lekker mee langs op het jaagpad de rust in mij laten cruisen gaat daar ook perfect mee. In de winter vervangt deze ook de Toxy voor de reguliere tochten (als het weer het toelaat). Wordt het hele jaar door gebruikt.
- De Sprint 26 is, zeker nu er een streamer opstaat, de slecht weer forenser geworden. Bij kou worden de voeten ietsje warmer gehouden en bij regen worden deze niet nat. En indien het weer toch meevalt kan ik na het werk ook even op het jaagpad gaan ontstressen. Verder wordt deze ook gebruikt voor de trage optochten zoals de Critical Mass Gent. Het handige aan een trike is dat je niet kan omvallen bij lage snelheden en vettige wegen. Wordt het hele jaar door gebruikt.
- De Toxy Flite is en blijft de zomerfiets. Net als voorbije 2 jaar wordt deze tijdens de zomervakantie zeer intensief gebruikt. Maar is enkel in gebruik vanaf maart-april tot en met september-oktober.
- De Thys 222 revolver is aangekocht als fitnessfiets voor oa. de buik- en rugspieren te versterken. Verder dan 20 km kom ik er niet mee, maar het is de bedoeling om er zeer regelmatig korte fitnessritjes mee te maken. Daarmee bedoel ik een rondje op het jaagpad van 14 km. En dit wil ik, als het weer het toelaat, het hele jaar doen.

- De Challenge Cirrus is de enige fiets die stof staat te vergaren. Maar deze werd aangekocht vanwege de streamer die erop stond. Maar toch sluit ik niet uit dat deze ook wel eens zal gebruikt worden. Maar dat zal eerder uitzonderlijk worden.

De Toxy op een zondag voormiddag

Voor sommigen is het een evidentie dat je meerdere fietsen hebt, met elk een specifiek doel. Voor anderen is dat dan onbegrijpelijk. Natuurlijk zijn er ook mensen die met 1 fiets genoeg hebben, omdat de fiets, op een uitzondering na, maar voor 1 doel gebruikt wordt. Om te shoppen bvb, of om op zondag het testosteron uit het lijf te jagen.
Maar als je bijna alle verplaatsingen per fiets doet. Van shoppen over forensen tot een lang weekend richting andere kant van het land, kan het wel handig zijn als je uit meerdere modellen fietsen kan kiezen.

De Sprint 26 sinds begin 2015.

Tot nu nam de Sprint 26 bij slecht weer ook de tochten voor zijn rekening. Maar nu de E-Orca eraan komt zal de Sprint enkel en alleen nog voor het forensen gebruikt worden.

Een tocht in Antwerpen.

Ik had er een beetje de lont aan gestoken om in Antwerpen nog eens een tochtje te doen. Na het zeer geslaagde Merksem fietseling 2015 wou ik tijdens de zomervakantie nog eens met de ligfietsers uit Antwerpen een tochtje maken. Door de geïnteresseerden uit Antwerpen werd 21 juli vastgelegd. 21 juli is de nationale feestdag, door sommigen wel eens smalend "Drash National" geheten. Het zou blijkbaar regelmatig regenen op die dag en dan valt de militaire parade in het water.

Het vertrekpunt was Wildert in Essen en dat ligt zo een 80 km van Gent. Omdat het vakantie is wou ik het echt eens rustig aandoen en maakte ik er een 3-daagse van met 2 overnachtingen in een zeer budget- en fietsvriendelijk B&B. 

Over de heenrit valt niet veel te vertellen. Toen ik Lokeren (of na 20 km fietsen) voorbij was begon het te motregenen tot aan de voetgangerstunnel. Toen ik de voetgangerstunnel uit was het niet meer aan het motregenen, maar gewoon aan het regenen. Pas toen ik Antwerpen-Luchtbal voorbij werd het een beetje helder boven mij en werd het weer motregen, maar deze hield aan tot ik in de B&B was. Toen ik wou douchen werd me duidelijk hoe nat ik was. Door de temperatuur (20-24 graden) voelde ik het niet, maar het enige dat nog enigszins droog was, was de bovenkant van mijn sokken. Maar anderhalf uur na aankomst kwam de zon erdoor en kon ik zonder zorgen een restaurant opzoeken om te eten. 

De dag erna kondigde zich aan als een mooie dag, en dat bleef zo de hele dag. We verzamelden (ik en Gert Jan) bij Lucien en rond 10u30 (een half uur voor de aangekondigde vertrektijd) maakten we ons klaar om te vertrekken. Er had zich toch niemand meer aangemeld.  

Voor vertrek ff zwaaien naar het vogeltje. foto Hermine

Dat we maar met 3 waren drukte de sfeer niet, integendeel. Met goede moed vetrokken we en al snel bleken we (verrassend genoeg) een kruissnelheid te halen van 25-27 km/u.

de 3 "musketiers". foto Hermine

Over de tocht valt niet zo heel veel te vertellen, de visuele impressie zegt veel meer. We reden veel door bossen, bossen, nog eens bossen en langs water. Waar we dan werden opgehouden door een grote groep (of waren het 3 kleinere groepen) jongeren die door hun aantal (+ 100) en het smalle jaagpad niet in te halen waren. Maar we waren ook op "uitstap", dus hebben we ons ook maar laten bekijken en hebben we de vele mooie reacties van de jongeren met dank aanvaard.

En toch waren we maar met 3.

Plots zitten we ook met 4 aan tafel.

Daarna reden we plots met 4. Naderhand blijkt de vierde persoon nog een heel verhaal bij zich te hebben.

ff poseren

Dat gaat smaken ze.

Zie eens wat een mooie kraag.

Over de dag erop, terug naar huis, kan ik ook kort zijn. Het was vrij mooi weer maar ik had de volledige 85 km wind op kop met als resultaat dat ik uitgeteld thuis kwam met een gemiddelde van 17,4 km/u.

Op de terugweg wou ik nog 1 plaatje schieten en dat was van de fietssnelweg tussen Antwerpen en Essen waar het beton naar boven is gekomen door de warmte van vorige week.

Zoals je bovenaan het bericht reeds kon zien waren ook de sportcamera's van de partij en er is een (korte) visuele impressie gemaakt.

Fietsen en drinken.

Al een tijdje ben ik opzoek naar de ideale manier van fietsen en drinken. Na wat gepruts met kleine drinkbussen en waterflessen ben ik overgeschakeld op een camelbag (een 3 liter bag). Dat laatste was handig want ik kon eindelijk drinken tijdens het rijden. Dat is iets dat ik niet kan met drinkbussen en me wellicht ook nooit zal lukken. 

Maar toen ik dan een kleine 2 jaar geleden overstapte op sportdrank ipv enkel water drinken tijdens het fietsen kwam het oude probleem opnieuw naar boven. Om de camelbag proper te houden wil ik daar enkel water in hebben, om sportdrank bij te hebben gebruik ik dus opnieuw (maar dan nieuwe) drinkbussen. Daarmee moet ik dus weer telkens stoppen om te drinken. En dat laatste kan wel eens moeilijk zijn in een groepstocht. Maar ook als ik (alleen) eens kan doorkarren is het blijven rijden te verleidelijk en vergeet ik wel eens te drinken.

Bij lange tochten (+ 120 km) maakte ik wel eens gebruik van de combinatie drinkbussen en camelbag. Zo kon ik water drinken tijdens het fietsen en bij een stop sportdrank nemen. Maar daar ik die lange tochten een beetje laat voor wat ze zijn maakte ik na vorige zomer geen gebruik meer van de camelbag en weer kwam de ervaring dat ik wel eens vergeet te stoppen om te drinken.

Nu blijkt het allemaal veel simpeler dan ik dacht. Toen ik naar de BBQ in Hasselt vertrok (5 dagen fietsen met maximum 85 km/dag) kwam ik op het idee om maar 2 drinkbussen met sportdrank mee te nemen maar daarnaast de camelbag te vullen met water. De bedoeling was om elke 20 km een halve bus sportdrank en verder al fietsend uit de camelbag te drinken. Het resultaat is verrassend. Doordat ik ook van de camelbag drink moet ik veel meer stoppen voor een biobreak. Bij minder warm weer is het zo dat ik zowat om de 20 km moet stoppen voor een biobreak. Waardoor ik alweer veel gemakkelijker sportdrank ga drinken, maar zo tussendoor ook meer ga eten en ik mijn benen eens wat rust hun. 

Wat me tijdens de 5-daagse voor de BBQ in Hasselt en ook de voorbije 3 dagen tijdens heen en terug en de tocht in Essen opviel is dat ik naast de drinkbussen met sportdrank en het regelmatiger eten bij elke rit ook de camelbag veel verder leeg is dan ik verwachtte.

Als je meer moet stoppen voor een biobreak weet je natuurlijk al dat je meer drinkt, maar ik nu merk ik behoorlijk wat meer drink.

Vanaf nu ga ik dus veel meer in een combinatie van drinkbus(sen) en camelbag rijden.

LILI BBQ-tocht 2015

Op 11 juni vond de jaarlijkse BBQ-tocht van de Limburgse Ligfietsers plaats. Net als vorig jaar was ik er ook bij. Maar waarbij ik er vorig jaar een snelle heen en terugrit van maakte (185 km enkel Gent-Genk), werd het nu een 5 daagse waarbij de heen- en terugrit telkens in 2 dagen werd gereden. Gent-Hasselt (over Antwerpen) is "amper" 145 km. Opzich niet zo ver, ik ben al verder gereden. Maar bij langere afstanden blijk ik blessure gevoelig geworden. Daarom maakte ik, zowel heen als terug, een tussenstop in Antwerpen. Dat werd een klein en budget vriendelijk B&B waarbij ik 's avonds ook nog eens kon kennis maken met Gert Jan, een ligfietser uit Antwerpen.

Nu is het zo dat ik dit jaar zowat evenveel kilometers maal als vorig jaar, alleen ligt de focus meer kortere (< 50 km) afstanden en niet op de langere afstanden. Om maar iets te zeggen, ik heb nog maar 1 keer de 100 km/dag overschreden en dit in een weekend van 190 km, en dat laat zich voelen. Na 5 dagen en amper 360 km ontwikkelde zich bij thuiskomst een koortsblaas van jewelste die veel zegt over mijn lichamelijke toestand. Ik moet toegeven dat ik dit jaar (tov. vorige jaren) daar veel gevoeliger voor ben.
Bij de 2 daagse richting Hasselt had ik de eerste dag felle zijwind. De dag erop weliswaar minder wind, maar die blies volledige 85 km recht in mijn gezicht. Bij het terug naar huis rijden had ik de 2 dagen (85km en 60 km) wind op kop en dat laat zich voelen, ik kwam uitgeput thuis. De laatste dag haalde ik een gemiddelde van 15,5 km/uur.

De tocht met de Limburgse ligfietsers daarentegen wordt meer en meer een leuk weerzien. De meesten van hen zie ik maar eens, enkelen 2 keer per jaar. Maar het voelt zeer aangenaam een dag tussen hen te kunnen liggen. Het weer zat die zaterdag ook mee, de hele dag (net zoals de dag ervoor) zon, maar zowat windstil en een geweldige sfeer (zoals ik gewoon ben).

wachten op elkaar na een kruispunt met verkeerslichten

's middags

een tussenstop

de BBQ

Ook deze keer gingen de sportcamera's mee 

en nadien werd een visuele impressie gemaakt:

Een ervaring rijker.

Sinds ik met marathon plus banden rij heb ik zo goed als geen lekke banden meer. Zeker in tegenstelling tot de marathon racer die eerst op de Grasshopper lag. Met de marathon plus banden heb ik nog maar 2 keer echt lek gereden. Een duimspijker in het voorwiel van de Toxy Flite en een haakje van een gebroken spaak bij de Sprint.
Maar blijkbaar is dat een beetje weinig, ik heb dit jaar al een paar keer een lekke band bij de Sprint mogen vervangen, maar naderhand niet was lek gereden. En gisteravond bleek de Toxy Flite met het voorwiel lek te staan.
Bij de Sprint bleek er telkens en klein gaatje te zijn aan de kant van de velg, waarbij verder niets te vinden was. Het was telkens nadat ik de band eraf gehaald had om een gebroken spaak te vervangen. Een klein prikje gemaakt het afhalen/opleggen van de buitenband?
Bij de Toxy is het net ietsje anders gelopen. Vorige jaar ben ik ermee lek gereden door een duimspijker op te vangen. Maar blijkbaar is er dan tijdens het vervangen van de band (te velde) iets fout gelopen. De binnenband blijkt de hele tijd (ruim een jaar of + 2000 km) gedraaid te hebben gezeten. En net in die knik stak een gaatje.

Bij de laatste vervangingen van binnenbanden (bij de trike) heb ik geleerd de banden op en af te velg te krijgen met de blote handen, zonder extra tools (mede door tips op het forum). Nu is het nog leren de binnenband er juist in te steken en we zijn er helemaal. Ook deze keer zijn geen tools gebruikt om de buitenband zowel van de velg te halen of om deze er terug op te krijgen. En het ging nog verbazend vlot ook.

Dit ziet er dus niet goed uit.