Kzijn trots op mezelf.

Toen ik in de zomer van 2010 opnieuw begon te fietsen, had ik een idee van nu en dan eens een kort eindje te fietsen.

Een beetje forenzen, de fiets eens op de bus meenemen, om niet hele einden te voet te moeten afleggen. En met die manier van fietsen een beetje aan mijn (sterk) verwaterde conditie werken.

Maar nu zit ik met een conditie om u tegen te zeggen. Een conditie die ik nog nooit gehad heb.

Ik had nooit verwacht dat ik dit ging kunnen.

In juni voor dit jaar reeds voor de derde keer de magische grens van de 1000 (lig)km op een maand overschreden.

En ook heb ik dit jaar reeds verschillende keren de grens van 100 km op 1 dag aan flarden gelegen. 

Reeds in januari lag ik 100 km op 1 dag zonder problemen.

Maar vorig weekend draaide ik maar liefst 170 km op 1 dag. En ik kwam thuis zonder stik kapot te zijn.

Met mijn citybike heb ik daar altijd van gedroomd, maar het kwam er nooit uit. 

Na ongeveer 70 km was het bobijntje altijd op.

Nu zeg ik wel eens: "alles onder de 50 km is opwarming, tussen de 50 en 100 km een training en over de 100 km is een tocht".

Het is toch plezant tevreden te zijn op jezelf.

Triestig...

...hoe weinig mensen echt nadenken tijdens het autorijden.
Vandaag sta ik, zoals elke werkdag, aan de Antwerpse Steenweg klaar om te voet over te steken (fiets aan de hand dus).
Het is druk op de weg en ik maak me klaar om over te steken, op dat moment wordt ik bijna aangereden door een SUV die zich vergist en denkt dat waar ik sta (een fietspad dat uitmond op de Steenweg) de oprit is van de naastliggende winkel. Hij corrigeert net op tijd, maar rijdt dan voor me langs naar de oprit en heeft me niet eens de kans op eerst over te steken. Als je toch maar een paar meter verder moet en een seconde stilstaat kan je evengoed iemand laten oversteken vind ik. Op dat moment hou je het verkeer hooguit een paar seconden op en is het zeer veilig oversteken.
5 auto's later is er iemand die met zijn lichten knippert (en vertraagd) om me te laten oversteken.
Als ik op de middenstrook (met een vluchtheuvel zodat ze van dat vak geen gebruik kunnen maken om in te halen en me zo omver kunnen rijden) van de weg sta heb ik natuurlijk nog een andere rijrichting te passeren. Daar rijden ze in colonne aan, ik schat, 40 km/u. Er is geen doorkomen aan en ik sta gewoon in het midden van de weg te wachten. Niemand, ook maar niemand ziet blijkbaar dat als je ff zou vertragen ik verder kan en ze zelf geen tijd verliezen, want daar mag 70 km/u gereden worden.
Maar wat erger is. De laatste wagens die me passeren vertragen reeds als ze voor me langs komen. Als ik dan toch een gat heb waar ik tussen kan, kijk ik, tijdens het oversteken, de andere kant op en zie ik de auto's stilstaan, de laatste auto amper 30 m verder. Als je dan toch moet gaan stoppen omdat het daar file is, is het dan echt niet mogelijk om iemand te laten oversteken? Blijkbaar niet.

Ik denk niet dat het bewust gebeurt, maar de meesten zijn zeer sterk met zichzelf bezig zodat ze het helemaal niet meer zien. Ze zien die fietser (of auto, voetganger die wil afslaan, ...) wel degelijk en dikwijls wijken ze een beetje van hun lijn af om zeker plaats genoeg tussen hun wagen en het "object" te hebben. Maar staan er niet meer bij stil dat ze die zouden kunnen doorlaten, terwijl ze zelf niet eens tijd zouden verliezen.

Dik 10 jaar geleden ging dat toch gemakkelijker.

De voorbije winter zag ik een auto die wou invoegen, ook op de Antwerpse Steenweg. De eerste rijstrook kan die over en gaat dan wachten op de middenstrook. De bestuurder had blijkbaar niet de assertiviteit om zich er zomaar tussen "te gooien" en geen enkele auto liet hem invoegen. Toen heb ik staan tellen, een colonne van 15 auto's passeerden zonder ook enigszins te vertragen om die er tussen te laten.
Ik vond het een toppunt tristesse, maar blijkbaar is er ook geen collegialiteit onder de autobestuurders.

Soms vraag ik me wel eens af, zijn er uberhaupt nog mensen die eens nadenken over waar ze mee bezig zijn? Of ben ik echt de enige die zijn eigen gedrag eens in vraag stelt. Ik mag hopen van niet.

  

België file land

Vandaag in het nieuws. België staat aan de (wereld)top van het file leed.
We preseteren in België blijkbaar goed, want de laatste jaren rijgen we de prijzen aan elkaar.
Alleen zijn het niet de prijzen waar je trots op moet zijn.

Nu is België het file land nummer 1.
Een opmerking die me opviel:
De auto wordt steeds meer gebruikt ook voor korte ritten.

Het steeds meer de wagen gebruiken voor korte ritten, dat verbaasd me toch. Je hoort het overal, laat je auto thuis als je korte afstanden moet afleggen, er zijn betere "alternatieven". Maar blijkbaar is dat voor dovemansoren. Misschien heeft de bedrijfswagen, die veel werknemers (dikwijls totaal onnodig) krijgen, veel schuld.
Zo kreeg ik vorig weekend nog te horen dat er werknemers waren die een bedrijfswagen kregen en daarmee dan naar hun werk rijden, afstand 3 kilometer.

Wat ikzelf enkele jaren gezien heb. Mijn buur die de auto van zijn moeder gebruikte om naar de Aldi te gaan shoppen. De Aldi is niet veel verder dan 700 m ver. De man had zelf geen auto en ging werken met de fiets, maar winkelen te voet ofzo... nee dat ging niet. Hij bracht dan wel een hele autolading vol mee.  Maar er is meer, om de hoek is er een Colruyt waar ik ga shoppen, die is zo ver dat ik op minder dan 200 m in de winkel sta.

Of op een vorig adres, een buur die de auto gebruikte om water te halen in de GB. Echt een auto vol six packs. De GB was daar ook amper 500 m ver. Ikzelf? ik dronk en drink water van de kraan, ten eerste smaakt het me goed en ten tweede, ik ben te lui om onnodig te gaan sleuren.

Melding via meldpuntfietspaden, pluim voor Lochristi

Voor het woon-werk verkeer lig ik dagelijks langs de Smalle Heerweg in Lochristi-Gent. Op grondgebied Lochristi is er een (2-richtings) verhoogd fietspad dat aan een grindoprit bezaaid lag met grind. Ik had eerst een melding gedaan naar Gent maar ik kreeg een melding terug dat het fietspad ligt op grondgebied Lochrtisti en niet op Gent. Gent "fietsstad" heeft maar fietssuggestie stroken, terwijl daar ook plaats is om het fietspad te verlengen. Daarbij kreeg ik wel alle info om Lochristi te contacteren.

Deze info heb ik niet gebruikt, maar opnieuw via een meldpuntfietspaden een melding gemaakt. Amper een uur na de melding krijg ik reeds bericht dat de technische dienst de opdracht gaat krijgen het fietspad op te nemen in de planning van de veegwagen. 

Dit alles was op donderdag namiddag. Je kan niet alles verwachten, dus op vrijdag (en het weekend) was er niets verandert. Maar maandagmiddag rond 13 uur kom ik eraan en zie ik veegstrepen op het fietspad. Niet alleen het grind op de betreffende plaats is weg, maar het gehele eind waar ik over moet heeft een beurt gehad. En niet alleen het fietspad, maar ook de afvoergoot tussen het fietspad en de weg  ligt er beter bij, zodat bij het kruisen van de goot geen rare schuivers meemaakt veroorzaakt door steentjes.

grind op de weg gereden.

dat ziet er opnieuw netjes uit.

Dit is een hele andere reactie dan in Gent toen ik melding maakte van vuil op het fietspad aan de werken aan het sportcomplex de Rozebroeken. Al sinds het begin van de winter ligt het daar vuil en bij regen is het puur slijk. Maar daar vind niemand dat het eens periodiek kan gereinigd worden. Een uitleg was dat de firma geen veegwagen heeft??? Dat is een uitleg die kan tellen van de stadsdienst, zeker als die stad zich wil profileren als fietsstad. Nouja, van die plaats heb ik geen last meer, omdat ik sinds ik liggend forens een andere (veel langere maar ook veel veiliger) route heb, en als ik eens met de Brompton ga werken heb ik ook een iets langere alternatieve (en properder) route.

voor Gent "fietsstad" is dit geen probleem

WOL 16-06

Op zaterdag hebben we een WOL (West en Oostvlaamse Liggers) tourtocht gemaakt.
De rit was 50 km en we waren met 6 liggers.
Waren we met niet veel, het was zeer gezellig.
Ik was met de trike en daardoor instaat om aan multitasking te doen.
Naast fietsen heb ik een poging ondernomen om plaatjes te schieten.

Een ligfiets is als een hond.

Nee het is niet het feit dat een ligfiets zou bijten, weglopen, blaffen of brokjes zou nodig hebben. Maar het verhoogd het sociale kontakt, net zoals hondenliefhebbers ook gemakkelijker een praatje met elkaar maken als ze de hond uitlaten.

Vorige week moest ik een Sprint 26 kruisen en de berijder was al eerder gestopt en stond grijnzend me op te wachten om een praatje te maken. En enkele km's later reed ik kilometers samen met een bukster die wel iets meer wou weten hoe het is om te fietsen met een ligfiets. 

Gisteren was ik weer op toer (125 km) en plots zie ik een "Hase Pino" staan. Ik rijd de parking aan de Schelde dijk, Dendermonde op om te zien wie daarmee op stap is. Blijkt  het een in Antwerpen wonend koppel te zijn. Daar de man me aanspreekt in het Frans antwoord ik ongewild en spontaan in het Engels, want Frans kan ik helemaal niet :-(. Blijkt de man van Franse afkomst en de vrouw Nederlandse, die samen in Antwerpen wonen. Blijkt de man ook behoorlijk Nederlands te spreken, maar uit gewoonte is zijn eerste woord meestal "bonjour", daardoor mijn verwarring...

Na een spontane en leuke babbel blijken we dezelfde richting uit te gaan. We hebben verschillende kilometers samen gefietst met een hele leuke babbel.

Er was zelfs tijd voor een foto. Spijtig dat mijn gsm niet in goede doen was, want de foto's zijn niet zo geslaagd (mijn fototoestel was ik vergeten).

de jongen was zo lief... een foto op de trike moest kunnen

Natte voeten...

Gisteren voelde ik me vrij prettig met mijn vrije dag.

Alleen al omdat het regende op het moment dat mijn shift er opzat, en ik dus al thuis was.

Vandaag met goede moed, maar toch met regenbroek en dito jasje in de tas naar het werk vertrokken.

Het idee dat je niet elke dag hetzelfde kan krijgen dacht ik er niet aan dat we nog maar eens regen gingen hebben op het eind van de shift.

Maar helaas, het was prettig weer in de voormiddag, maar na de middag begint de lucht donker te worden. Nog steeds dacht ik, het zal wel meevallen.

Maar niet dus, de regen van gisteren deden ze niet dunnetjes over, maar heel erg dik.

Terwijl dat iedereen naar zijn auto rent, blijf ik wachten in de fabriek.

Het water valt met bakken uit de lucht en daar ga ik echt niet in (tenzij het echt niet anders kan).

Na 30 minuten is het ergste voorbij en denk ik erover om toch te starten (nog langer wachten bleek uiteindelijk toch niet te helpen).

De regen valt wel mee en ik lach aan de uitgang de nog steeds wachtende andere fietsers gewoon uit, je kan zo wachten tot je wortel schiet...

Maar... wat bleek, de ingang van de fietsberging stond blank, bij nader inzien stond in de gehele berging minstens 4 cm water! Bij wonder raak ik daar met vrij droge voeten door tot bij de fiets en al fietsend raak ik er zonder nog erger ook uit.

Maar (2) .... toen ik aan de Antwerpsesteenweg kwam zag ik iets heel akeligs. Daar moet ik sowieso stoppen en dat kon ik met 1 voet op de (droge) stoep. Maar om veilig over te steken stap ik af en ga ik tevoet over. Wat blijkt, de enige plek waar geen water staat, daar staat mijn voet. Minstens 5 cm water over een breedte van minstens 2 meter die ik moet overbruggen voor ik op de rijbaan kom. Tja wat doe je dan... de auto's rijden ook stapvoets maar zomaar ze gaan kruisen is geen optie, ook al rijden ze zo traag dat wil niet zeggen dat je zomaar door kan. Dus... resoluut de voeten op de grond en blijk ik in 10 cm water te staan. 

Mijn voeten direct zeiknat... En lekker fietsen dat dat doet... zo een onaangenaam gevoel me dat heeft... dat is niet te beschrijven. Maar het gutste tenminste niet meer en zo kon ik vrij veilig fietsen. Verder bleef ik wel droog, de nieuwe regenbroek doet het uitstekend en het regenjasje houd me ook behoorlijk droog, het werkt perfect samen met mijn windstopperjasje eronder (op zweet na natuurlijk). 

Mja we leven in een regenlandje en plensbuien of zwaar onweer horen daar nu eenmaal bij.

Nu maar hopen dat mijn schoenen morgen een beetje droog zijn.