Daar gaan we weer...

Elke 365 dagen, soms doen we er een dagje langer over, gaat de teller een jaartje hoger.

Velen willen dan ook nog eens goede voornemens staan uitkraaien, die ze veelal de dag erop vergeten zijn, en, indien niet, zichzelf voor de kop slaan omdat ze zo een stommiteiten uitgekraamd hebben.

Bij veel mensen komt het dus neer op veel beloven en weinig geven... (doet dan de zotten in vreugde leven).

Nou mijn voornemens voor 2012 waren niet van de minste, maar ze zijn gehaald.

Nu zijn deze voor 2013 al een tijdje opgesteld, zijnde:

-1: de komende zomer een dagtocht maken die de 250 km (of iets meer) afklopt.

-2: een 2 daagse van 400 km, met een overnachting ergens in een B&B.

-3: en als laatste de eenvoudigste, opnieuw leren klimmen door meer in de Vlaamse Ardennen te gaan toeren. 

Braambrugstraat - Oudenaarde

Verder voor elkeen een gezond 2013 met veel (fiets)plezier en weinig pech met de fietsen en geen lekke banden.

Apegapen en poetsen.

De laatste dagen lig ik een beetje op apegapen. Ik heb enkele dagen rust genomen omdat ik me alles behalve fris voel. Ondertussen heb ik de redenen (het waren er 2) gevonden en 1 dag later gaat het nu plots al veel beter. 

Maar ondertussen heb ik, uit pure verveling, ff een doek over de fietsen gegooid. Want jezelf irriteren is toch zowat het ergste dat je kan doen. En wat een doek allemaal kan doen. Na de "tocht door het duister" mid december zag mijn trike (die al niet mooi meer was) er ongelooflijk uit. 

De fietsen staan, in mijn ogen althans, er weer piekfijn bij. Ik ben er met een oude stofdoek over geweest en er al het zand (toch het meeste) afgehaald en nadien is het ff schrikken wat er allemaal los is gekomen. Natuurlijk is dit niet hetzelfde als met de spuit erop, insoppen, droogwrijven, waxen,... en wat weet ik nog allemaal, maar voor mij is dit al heel wat. Als je bedenkt dat mijn city bike in zijn 20 jarig bestaan NOOIT een poetsdoek van dichtbij heeft gezien... laat staan gevoeld.

Ik heb ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om 3m spaakreflectoren over de spaken te schuiven. kwestie van de fietsen in een nuttige zin wat te pimpen ;-) 

Ik heb ook van het moment gebruik gemaakt om de gemonteerde SunUp eco dynamo te schieten.

"Spijtig genoeg" heb ik geen foto's genomen voor ik begon met de poetslap.

De kettingen krijgen heel regelmatig een doek te verwerken. Normaal 1 keer per 2 weken, tenzij ik in de regen moet fietsen. Dan worden ze de dag erop droog gewreven. Smeren gebeurt normaal om de 1000 km, maar met de regen van de laatste tijd doe ik dat meer op het gevoel. Begint de ketting droog te lopen is het tijd voor een smeerbeurt (teflon spray). En de banden worden 1 keer per 2 weken op druk gecontroleerd.

2012: het jaar van de waarheid.

2012 is het jaar van de waarheid geworden.
Na in 2010 opnieuw op de fiets te zijn gestapt en op het eind een nieuwe fiets te hebben gekocht werd 2011 een bewogen jaar, 2 ligfietsen werden aangekocht. Als ik het nu zie in, toch een beetje, een overmoedige bui.
Maar het zijn tot nu toe geen hopeloze aankopen geweest. Waar ik elders wel eens hoor dat vol goede moed een nieuwe fiets wordt aangekocht, om dan tot de vaststelling te komen dat zelfs op die nieuwe fietsen moet getrapt worden en dat enkele weken later de fiets al staat stof te vergaren zijn alle fietsen hier mooi in bedrijf.

In het begin van het jaar had ik me 4 te behalen doelen opgesteld.
Namelijk:
- een fietsvakantie, het zijn er 2 geworden en bovenop nog een tocht van een weekend.
- een week lang 100 km per dag afleggen. Het zijn 8 dagen geworden met ruim 1000 km op de teller.
- een dagtocht van minstens 200 km. Op 18 augustus had ik 206 km op de teller.
- 10 000 ligfietskilometers halen. Eind oktober waren ze binnen.

Toen ik deze voornemens opstelde leek het nogal utopisch en uiteindelijk lijkt het gemakkelijk haalbaar te zijn geweest. Maar het lijkt wel gemakkelijker dan het was, er blijkt wel wat geluk mee gepaard gegaan te zijn geweest. Zeker die 10 000 km waren minder eenvoudig dan het lijkt.

Maar tegelijkertijd heb ik mezelf wel bewezen tot wat ik instaat ben. Ook tot vaststelling gekomen dat ik het fietsen nooit had mogen laten vallen. Maar blij dat ik er (door een stommiteit van een ander) terug toe gekomen ben. Ik fiets blijkbaar erg graag, en nog veel liever met de ligfietsen. Ik weet nu ook dat snelheid niet mijn ding is, maar afstand is dat wel en daar focus ik me nu ook op.

De 2 ligfietsen worden 50/50 gebruikt met elk een kleine 5500 km op de teller dit jaar en de Brompton vouwfiets met zijn kleine afstanden heeft toch ook een 1200 km onder de wielen zien passeren.

Het klinkt misschien een beetje raar maar ik ben best tevreden met mezelf. En een gelukkig leven, begint dat niet met tevreden zijn met jezelf?

Leren fietsen.

Als je begint te ligfietsen is het alsof je opnieuw moet leren fietsen. De houding en gevoel is anders, en niets is wat het lijkt. De eerste maanden maakte ik heel veel progressie, dat is nu ook niet zo moeilijk, maar daarna stagneerde ik. Maar na de winter, een periode waarin ik veel met de trike op zwier was bleek ik me bijzonder zelfzeker te voelen op de Grasshopper met veel kilometers tot gevolg. De reden was dat ik met de trike het verkeer rondom mij veel beter had leren inschatten zonder mij te moeten bekommeren om mijn evenwicht. Maar na een paar maand (maart-april) van euforie ging het begin mei plots mis, heel erg mis zelfs. In een bocht die bezaaid lag met steentjes, die ik veel te laat opmerkte (die steentjes, niet de bocht), ging ik in volle vaart (voor mij is dat 25 km/u) onderuit, keihard onderuit zelfs. Het was zo erg dat ik plots schrik had om op 2 wielen te gaan liggen. Niet dat ik niet meer "Grasshopperde" maar toch, steeds zat er wat schrik in de broek. Het bochtenwerk ging minder goed, starten (en vooral) stoppen leek me plots veel moeilijker. Je moet me niet vertellen wat er scheelde: "wie schrik heeft krijgt ook slaag" dat weet zelfs ondergetekende. Waar ik vooral problemen mee had was dat mijn voet nogal eens durfde wegschuiven (nieuwe schoenen brachten maar gedeeltelijk soelaas) en ik daarmee bij het stoppen mijn evenwicht dreigde te verliezen. 

Maar na de zomer is daar allemaal verandering in gekomen. Plots rij ik veel slagvaardiger met de Grasshopper. Stoppen en starten gaat veel beter dan vroeger, het bochtenwerk is veel beter (minder schrik om onderuit te gaan) en ik voel me meer (lees VEEL meer) zelfzeker, zonder overmoedig te zijn, liggend op 2 wielen. 

Hoe komt die nu allemaal... het zit in de WOL-soeptocht van 25 oktober. Daarin reden 2 jonge mensen mee die me de ogen hebben geopend. Het gemak waarmee die 2 tussen ons door laveerden en hun stop en starttechniek, die zo vanzelfsprekend en ontspannen leek, deed me nogal opkijken. En vooral de jongste van de 2 zusjes gaf me het nakijken. Het is niet zo dat ik hun manier van fietsen heb gekopieerd, maar ik heb er toch iets van opgestoken waardoor ik mijn voet toch net iets anders op de grond plaats waardoor ik nu rustig en stabiel tot stilstand kom. En daar waar ik vroeger schrik had om in de regen (op 2 wielen) te fietsen vanwege het gemakkelijk wegglijden van de voet bij stoppen, maakt me dat nu niets meer uit, die voet glijdt nooit meer weg. En met die stabiliteit kan ik dan weer sneller en gemakkelijker vertrekken waardoor ik minder klungelend (zo voelde het toch aan) op snelheid kom.

Het is ook zo dat ik niet alleen tijdens de tocht kon leren. Doordat ik de tocht ook gefilmd heb (zowel naar voor als naar achter), kon ik nadien tijdens de montage van de video ook nog eens -tig keer bekijken hoe ze hun "stalen ros" in bedwang houden.

De bewuste jongeren tijdens een "energie" pauze.  

Onderstaande foto is genomen uit de video-opname van de naar achter gerichte camera. De seconden voor dit beeld waren een lesje in stoptechniek.

Regen en woon-werk...

Sinds 24 September noteer ik in welke weer gesteldheid ik moet forenzen. Dit om voor mezelf eens te weten hoeveel ritten ik in de regen (of erger) moet "ploeteren". Met de winter voor deur ben ik niet direct in het mooiste jaardeel gestart. Daardoor moeten de gegevens met een korrel worden genomen.

Nu mijn werkjaar erop zit (dankzij de lay-off dagen door de crisis) maken we de balans op.
Uiteindelijk heb ik 114 ritten woon-werk (1 dag = 2 ritten) genoteerd en daarvan waren er 22 in de regen (enkele druppels worden niet als regen aanzien). Dit komt op een gemiddelde van 19%. Van de 13 opgetekende weken waren 3 weken volledig droog.

Er zijn me ook een paar zaken opgevallen.
- Sinds ik nu opnieuw aan het fietsen ben geslagen (eind 2010) heb ik vrij goede regenkleding (en bij uitbreiding een hele verzameling fietskleding) aangeschaft waardoor ik me nauwelijks nog zorgen maak over de weersgesteldheid. Er zijn maar 2 zaken waar ik me druk om maak, en dat zijn stormen (de wind maakt fietsers kwetsbaar) en gladheid (sneeuw, ijzel, ijsplekken).
Enkele weken geleden zag ik het ruim een uur voor het vertrek beginnen regenen, het enige waar ik aan dacht was dat de windstopperbroek mocht thuis blijven en ik de regenbroek aan moest trekken. Pas op het werk besefte wat mijn gedachte inhield, ik ben zo ingesteld op het woon-werk per fiets dat ik me niet meer erger, maar bekijk welke kleding ik nodig heb. Dat terwijl de autobestuurders met paraplu's van de auto naar de ingang van de fabriek holden, uit schrik een druppel water op zich te krijgen, terwijl ik er al ruim 11 km heb opzitten in de regen.

- De reacties van de autobestuurders op het einde van de werkdag (met regen) liegt er ook niet om. Ze ergeren zich meer aan de regen dan de fietsers, dat terwijl ze amper een paar 100 m moeten wandelen en een fietser al vlug 5 km.

Ook voor het volgende jaar (2013) ga ik verder met noteren in welke weersgesteldheid ik het woon-werk verkeer afleg.

Idioot of visionair.

Herman Van Veen bracht dit liedje uit in 1979.

Als hij dacht dat ze het toen druk hadden komt hij nu over als een idioot.

Na al die jaren klinkt het actueler dan ooit en lijkt het als was hij een visionair.

Volle kracht op dynamoverlichting.

Sinds het voorbije weekend heb ik eindelijk ook een dynamo achterlicht voor de trike.

Na weken van wachten op een achterlicht bij Plum (er blijken veel leveringsproblemen te zijn in de verlichtingssector), kon ik van medeligger Jan een achterlicht overnemen dat niet past op zijn fiets. 

Daardoor kon ik voorbije weekend ook zonder zorgen mee in "de tocht door het duister".

Het achterlicht is de Philips lumiring geworden.

Philips Lumiring

Philips Lumiring

Ik ben nu eindelijk van de batterijverlichting verlost. Of toch niet helemaal, ik heb voor op de helm of de vlaggestok Axa sport batterijverlichting die oplaadbaar is met de computer (usb aansluiting). En ik heb ook nog de zware batterij koplamp Ignite X (tot 800 lumen) die helpt om de zichtbaarheid te verbeteren op onverlichte wegen. En dat is nodig vanwege nachtblindheid. Vooral bij regen, dit heb ik zaterdagnacht mogen ondervinden.

Axa sport

Ignite X

De dynamo koplamp is al beschreven in een vorig artikel. Het is de Lumotec IQ Cyco T Senso plus. Deze lamp heeft een licht opbrengst van 60 lux, waarbij de lichtbundel naar beneden gericht wordt om verblinding te vermijden en zicht te geven waar je moet zien. Ik heb al een paar reacties gekregen dat deze lamp wel heel erg veel licht geeft en ook eens een bestelwagen zien opzij gaan voor mij waarbij die ook de kruislichten uitschakelde. Toen ik bij het passeren om "uitleg" vroeg, kreeg ik als reactie van de bestuurder dat hij dacht dat er auto aankwam met grootlichten aan??? Daarna heb ik de lamp wel iets meer naar beneden gericht, maar het is en blijft een lichtopbrengst die vele keren hoger is dan de veelal (al dan niet) gebruikte fietsverlichting.

Nu heb ik op elke fiets dynamoverlichting. Waarbij de ligfietsen naast standlicht achteraan ook standlicht en dagrijlicht vooraan hebben. Het is de bedoeling om vanaf nu altijd met lichten aan te rijden. Zowel dag als nacht, zomer als winter.