vrijdag 26 februari 2021

Een fietskalender.

Eind 2019 kwam iemand van de naaigroep op het idee om een naaikalender bij te houden. Elke dag dat je iets doet dat verband houdt met naaien, dat kan van alles zijn, een patroon overtekenen, stofjes uitzoeken en klaarmaken om iets mee te maken, een kledingstuk in elkaar steken of gewoon met de computer een tekening klaarmaken om te borduren kleur je die dag in. Op het eind van het jaar kan je dan zien hoe erg je bezig bent geweest met de hobby. Het is ook een hulpmiddel om je te motiveren als je weinig aandacht er aan besteed. 

 

Mijn naaikalender voor 2020 is "behoorlijk" ingekleurd.

Eind 2020 dacht ik eraan dat ik hetzelfde zou kunnen doen voor de dagen dat ik uit fietsen ga. Het kan interessant zijn om te zien hoe regelmatig ik ga fietsen. Moest ik ook gaan werken dan zou zoiets nutteloos zijn, tenzij ik het woon-werk verkeer ik eruit zou laten. Maar nu ik thuis ben kan het een hulpmiddel zijn om de regelmaat van het fietsen beter te kunnen controleren. Zeker het nu (even) vroeg zomer lijkt kan het nuttig zijn omdat ik sowieso meer naar buiten moet. Het fietsen lijkt nogal te lijden onder de sluiting van de horeca. Tot voor 2017 was een caféstop in mijn eentje een brug te ver. In 2017 heb ik het me aangeleerd en een paar cafés gevonden waar ik me prettig voel. Nu moet ik me weer aanleren dat een fietstochtje zonder caféstop ook aangenaam kan zijn. Maar ik heb ondertussen naast de 2021 naaikalender ook een 2021 fietskalender. Deze is veel minder ingekleurd. Even met een naaimachine of een patroon bezig zijn is gemakkelijker dan een fietstochtje maken en waarom zou ik bvb als het regent (ook al heb ik een Orca) of 5 graden vriest gaan fietsen...

fietskalender 2021

De fietskalender toont toch een bepaalde regelmaat, behalve dan de vriesweek en ook de week erop in februari waarin ik geen mogelijkheid had om te fietsen. Maar de voorbije dagen ben ik wel actief geweest.


maandag 22 februari 2021

100 km in 2 dagen en compleet leeg gereden.

Het is al lang geleden dat ik zo leeg gereden was als gisteravond. Het is ook al een hele poos geleden dat ik nog ruim 100 km fietste in 2 dagen.

Met het mooie weer van voorbije weekend wou ik eens weten wat ik nog kon. Ik werd extra gemotiveerd doordat een van mijn favoriete cafe's een "take away & go away" organiseerde. Zo kon ik eindelijk nog eens een van mijn favoriete bieren smaken. 

Ik heb nauwelijks nog snelheid en daar wou ik me niet in forceren. Ook is traag rijden een voordeel op een druk jaagpad. Hoewel ik vond dat het nog meeviel, in maart/april 2020 was het veel erger. De eerste dag reed ik met de sprint 26, de snelheid lag ergens tussen 15 en 20 km/u. De heenrit naar Berlare werd iets trager gereden dan de terugrit. Dit vanwege de tegenwind tijdens de heenrit. 

Maar al bij al reed het vrij vlot, afgezien van de snelheid die veel trager ligt dan vroeger.


De tweede dag reed ik met de Grasshopper. Het vertrek viel nog mee, maar al snel merkte ik dat heel mijn lichaam de rit van gisteren echt niet verteerd had. Aangekomen in Berlare (26 km) bleek ik minutenlang nodig te hebben om te bekomen. Een stop was helemaal geen overbodige luxe. Ook voor de eerste keer kwam er een andere ligfietser langs gereden voor een praatje. Blijkt die in een buurdorp te wonen, dus hooguit een paar km van mijn woonplaats, en was een rondje aan het fietsen.

De terugrit naar huis, dat is gewoon rechtsom keren, was een ander paar mouwen. Vanaf de eerste meter draaide het voor geen meter. Ook al had ik meer wind mee dan tegen, elke kilometer was zwaar fietsen. 2 Keer kon ik mijn "wagentje" aanpikken aan een andere fietser. De eerste keer kilometers lang aan 16 km/u me laten meevaren. Daarna een 5 tal km aan 19 km/u kunnen aanpikken en na die laatste 5 km was ik nog 500 m van huis. Dat was maar best ook, ik kon echt niet meer. Na het stallen van de fiets strompelde ik mijn appartement in en 3 uur later was ik nog aan het bekomen. Ondertussen was ik al gedouched en had ik gegeten. De vorige keer dat ik zo thuis kwam is van zomer 2020 toen ik van Essen terug kwam. Dat was toen 85 km afzien. Zeker de laatste 30 km. Dat was meteen ook de langste tocht die ik maakte in anderhalf jaar. 

Ik ben dus nog lang niet de oude en ik weet en voel ook dat de mentale problemen aan de basis liggen van de fysieke terugval. Van tochten zoals in juli 2019 waarbij ik 130 km (Gent - Antwerpen langs de Schelde) fietste naar Essen, dag 2 de Groteplassen tocht: 160 km en dag 3 de 130 km terug naar huis kan ik voorlopig alleen maar dromen. Toen wist ik ik niet dat ik 2 maanden later de mentale diepte ging zien.

Het enige dat ik niet kwijt ben is mijn doorzettingsvermogen. Ik blijf vechten, en dat is belangrijk in de strijd tegen de depressie.

woensdag 10 februari 2021

Het had een fietsjasje moeten worden...

Vorige week donderdag, na een week van mentale uitputting, was ik iets meer helder en wou ik beginnen aan een jasje. Ik had het al langer in gedachten en nu voelde ik me er klaar voor.

Veel patronen voor mannenkleding vind je niet. Als je opzoek gaat naar raglanmouwen wordt het nog veel stiller. Ik ben dan maar begonnen met een patroon van een t-shirt met raglan mouwen. Een "paar" maten te groot tekende ik de basisdelen uit (voorpand, achterpand en mouw). Mijn verbeeldingskracht en inzicht zijn groot genoeg om de rest erbij te bedenken. Het resultaat kan je zien op de foto's.

Het was de bedoeling om een jas te hebben waarbij ik zichtbaar ben en meekon in de Orca. Het eerste is geslaagd. Zichtbaar is het wel, naast de opvallende kleuren zijn er een paar meter reflecterende boordjes (paspel) in verwerkt welke 's nachts voor de zichtbaarheid zorgen. Maar de jas is zo groot uitgevallen dat meenemen in de fiets niet echt handig is. Maar ik gebruik deze nu als standaard jas. En in deze koude dagen is die warmer dan verwacht. Ook al is het een enkele laag softshell met een fleece binnenkant. Maar niermand kan zeggen dat ik niet zichtbaar ben. En daarnaast de maatschappij is al grijs genoeg, laten we eens wat kleur geven.

Nu is het de bedoeling om een zomerjasje te maken en dat dan als basis te nemen voor een fietsjasje dat gemakkelijk mee te nemen is.

dinsdag 5 januari 2021

2020 een jaar om te vergeten.

 2020 is een jaar dat ik het best kan vergeten. En dan heb ik het niet eens over Corona, hoewel dat er ook wel iets mee te maken zal hebben. 

Het enige waar ik positief over kan zijn is dat mijn naaicapaciteiten en skills er erg op vooruit zijn gegaan.  Niet zo heel erg moeilijk als je struikelt over de ideeën, de leergierigheid groot is en tijd zat. Het enige waar ik gebrek aan had was energie. 

Ik had tijd zat want ik heb geen dag gewerkt.

De leergierigheid is groot omdat ondanks concentratie problemen ik een enorme focus aan de dag kan leggen, met daaraan gekoppeld in een (internet)groep van naaisters die me enorm steunen.

Ik heb een levendige fantasie en verbeeldingskracht en koppel daaraan een brein dat constant op hoge snelheid doordenkt/piekert/analyseert.

Hieronder zie je de hoogtepunten van het naaijaar: een batterijtas, een toptas voor de Toxy en daarna een schoudertasje waarvan ik, wat afgewerking betreft, tot voor de zomer alleen maar kon dromen.




Maar hier stopt het positieve wel. De rest was eigenlijk kommer en kwel. 

Al vanaf dag 1 dat ik thuis zat met de depressie (30 september 2019) raakte ik met de fietsen geen meter meer deftig vooruit. Enkele maanden ervoor reed ik nog met gemak 170 km op een dag. Vanaf dan kon ik geen 50 km meer op een deftige manier fietsen. In tegenstelling tot 2017, waar ik wel lange afstanden aankon: tot zelfs 260 km op een dag, waar ik enkel mentaal de grond inging ging ik nu niet alleen mentaal maar ook fysiek de diepte in. Ik herinner me nog de 3-koningentocht (een velomobieltocht) in januari waarbij ik met de Orca met moeite 25 km/u kon halen, en dus maar net meekon met de groep. Ik kwam na 60 km half dood thuis. De molentocht in West-Vlaanderen, welke ik de eerdere keer 1 dag: heen-de tocht-terug deed, deed ik het nu in 3 dagen.  Een totaal van amper 120-150 km. Of de Groteplassentocht waar ik in de "volgwagen" zat. De 160 km kon ik helemaal niet aan. De heen en terug naar de B&B deed ik wel per fiets. Dat is 85 km en ik kwam in Essen levend aan (het "wel" van levend en wel was er niet meer bij) en bij de terug tocht 2 dagen later was ik blij dat ik nog leefde toen ik thuis kwam. Ik reed met momenten nog 16 km/u met de Orca.

3-koningentocht, januari

Maar tot eind maart had ik nog geregeld eens een goede dag waarbij ik niet alleen helder was maar ook opgewekt. Vanaf 1 april, en daar heeft Corona wel mee te maken, heb ik niet een goede dag meer gehad. En 1 april was de dag dat de lockdown een week van kracht was. Enkel in de tweede helft van december had ik soms wat goeie momenten. Met momenten bedoel ik een uur, een haf uur, meer niet. Het fietsen was bij momenten zeer weinig. Meer zelfs, ik kwam soms bijna niet meer buiten. In augustus, oktober en november had ik daar veel last van. De fietskilometers voor 2020 liegen er ook niet om. Het energiepeil ligt is soms zo laag dat ik soms niet eens meer brood kon bakken. Zoals gisteren nog maar eens. Zodat ik me genoodzaakt zag om net voor de zomer nog een broodbakmachine te kopen. Als je denkt dat ik ruim een jaar geleden zo graag mijn brood bakte met de kneder, met de hand opbollen en laten rijzen.

Molentocht, juli

Groteplassentocht, juli

De laatste dagen blijk ik een klik te hebben kunnen maken (eindelijk). De fietsen gaat niet vooruit, laten we er dan maar van maken wat we kunnen maken. Met de trike, Grasshopper, Toxy haal ik tegenwoordig een snelheid van 16-20 km/u. Ik leer er mee leven. Met de roets ga ik alleen op stap als het zowat windstil is en haal ik een snelheid van 20km/u, trager rijdt het me onaangenaam. Met de Streetmachine rij ik rond de 22km/u en dat is dankzij de ondersteuning. Met de Orca is dat rond de 23-25 km/u en dat met de ondersteuning in stand 3. Iemand die een Orca met ondersteuning heeft weet wat dat betekent 😱. Behalve met de Orca zijn de ritjes maximum 30 km. Met de Orca gaat het tot 55 km en dan mag ik al blij zijn dat ik me onderweg niet opzij zet omdat mijn geest wil slapen. We zijn gestrand op 4708 km, een absoluut dieptepunt.




Ik hoop dat 2021 beter wordt voor ons allen. En dat Corona iets wordt waar we minder schrik van moeten hebben. Waarbij we het kunnen houden op een beetje afstand houden en minder handjes schudden.

vrijdag 25 september 2020

Wat je zelf doet is soms nog niet zo slecht.

Het is hier vrij rustig, toch op de blog. Niet dat er niets gebeurd, maar als het hoofd niet wil dan komen er geen berichten. En in mijn hoofd woedt er nog steeds een oorlog. De depressie woedt in volle kracht en houdt me meer dan eens tegen iets anders te kunnen doen dan me aan alles en iedereen ergeren en dan nog vooral aan mezelf.

Een van de bezigheden die me een beetje rust geven is naaien. Er zijn al eerder voorbeelden geplaatst. Maar de laatste weken ging ik een niveau hoger. Eindelijk begon ik aan het maken van tassen die wat meer inhouden dan een draag- of schoudertasje. Deze zijn zeer eenvoudig en heel handig in gebruik maar ook een goed leermateriaal.

Maar ik schakelde onlangs naar een hogere moeilijkheidsgraad. Ik voelde gewoon dat ik er klaar voor was. Ik wou eindelijk eens beginnen aan de tassen die ik wou maken voor de ligfietsen. Ten eerste maakte ik als proef een tas voor de Orca. Naast het zitje is er wat plaats maar het is niet altijd zo handig om dingen daar op te bergen. In elk geval wil het hier wel eens dooreen rammelen. Ik had al eerder een oude jeansbroek open gedaan en vond de stof goed om een testtas te maken. De ruimte naast de zitting werd opgemeten en daarmee ging ik aan de slag. Het resultaat werd een tas in buis vorm die nog bleek perfect te passen ook. Enkel de draagriemen vallen wat groot uit. Na enkele dagen mocht ze mee als test, ik mocht ergens stof gaan ophalen. Ik heb geen foto's van wanneer ze in de Orca ligt, maar als ik zeg dat ze goed zit dan mag je aannemen dat het ook zo is. 

De tas is gemaakt om rechts van de zitting geplaatst te worden. De linkerkant is korter en daar moet dus een kortere tas voor gemaakt worden. Deze zal ook anders zijn omdat ik daar dan de drinkbussen in wil hebben en deze moeten bereikbaar zijn tijdens de rit.

De tas is vrij eenvoudig gemaakt. Er zit dus geen voering in maar de manier dat de riemen eraan zijn gezet heeft de tas veel meer versteviging dan verwacht. De echte tas die ik wil maken zal een voering hebben en ook een versteviging zodat ze veel beter haar vorm houdt.

  

Voorbije week begon ik aan een nieuwe tas voor de Crystalyte batterij. Dat is een ander paar mouwen. Deze is veel ingewikkelder en moest in een keer goed zijn. Zowel de afmetingen, versteviging en bescherming van het accu-pak. Maar in 2 dagen, rustig bezig zijn, slaagde ik erin een tas te maken die nog beter is dan eerst in gedachten. Enkele aanpassingen werden bedacht terwijl ik bezig was: zoals bvb hoe ga ik de versteviging (stukjes yogamat) op hun plaats houden. Als basis werd de kapotte tas gebruikt zodat ik de afmetingen kon overnemen en ook zien hoe bepaalde zaken werden gedaan.


De buitenkant en de binnenkant werden bekeken, uitgemeten en gemaakt. Ook de versteviging werd op maat gesneden.


De voering bevat aan beide zijden van de stof vakken waar de bescherming ingeschoven wordt. Er is dus 2 lagen van bescherming. De brede matjes tegen het accu-pak werden in het midden uitgesneden zodat er mogelijk is tot wat koeling. 


Ik had eerder ook nog gedacht aan een klein tasje nauw sluitend voor het accupak zelf. Maar daar zie ik nu vanaf. Het zou gewoon overkill zijn. De bescherming van een dubbele laag matjes is meer dan ik verwacht had. 

maandag 22 juni 2020

Dwars door Heist een impressie.

Op 4 augustus 2019 werd een tocht in Heist op den Berg georganiseerd. Het was de "Dwars door Heist" een kleine culturele tocht waarbij we wat uitleg kregen over de historie van de gemeente. En iets aparte benadering van een tourtocht maar ik smaakte het wel. Het is eens iets anders en het was eens op een plaats in het land waar ik nog niet geweest was. Daarbij dus ook gezichten die ik nooit of bijna nooit zie. Ik had het gefilmd en wou er een impressie van maken. Maar het kwam er niet van. Als het hoofd niet mee wil en je hebt veel concentratie nodig... Maar een van de voorbije dagen heb ik me er plots aan gezet. Het was zelfs voor mij een aangename en verrassende herinnering. Misschien wat rijkelijk laat, maar toch, een herinnering gaat altijd over het verleden, is het nu 1 week, 1 jaar of 1 decennia geleden.



dinsdag 16 juni 2020

eerste "komuit je kot" groepstocht.

Zondag heb ik nog eens meegefietst met Trafiek. Een groepje fietsers uit Gent met een allegaartje aan fietsen. Van ligfiets tot koersfiets en alles daartussen, dus ook vouwfietsjes, oma fietsen, ...

Het is ook de eerste keer in zowat een jaar denk ik nog eens mee kon rijden. Tijdens de lente en zomer van 2019 viel het nogal eens op een dag waarbij ik naar een andere activiteit ging, bvb een stoffenbeurs. En na september wou het hoofd niet meer mee. En zonder hoofd fietst het niet zo aangenaam. Met ook niet als je een hoofd hebt zoals het mijne. Toen kwam ook Corona, maar dat maakte voor mij niet veel uit, het hoofd wou toch niet. Maar nu voelde ik me goed genoeg om de fiets buiten te halen voor een groepstocht. En het ging goed, het fietste vlot. Het tempo ligt laag maar toch ik had nergens moeite mee en ik voelde me relatief opgewekt. Ik reed vooral achteraan in mijn eentje zodat het niet te druk werd. De traditionele café stop werd niet overgeslagen. Nu wordt er opgeroepen de lokale horeca te steunen, voor mij was het al de vierde keer na het heropenen van de horeca.

Bij thuiskomst had ik 60 km op de teller en ik keek er vanop dat het zo vlot gegaan was. Het is nog maar een paar weken geleden dat ik bij een tochtje van 40 km na 30 km mijn licht voelde uitgaan en de laatste 10 km naar huis, zowat letterlijk, mocht kruipen. Ik kreeg mijn benen niet meer rond en de snelheid zakte tot een schamele 14 km/u 😵.. Het had niets met het lichaam te maken, ik had geen suikerklop, ook geen honger ofzo, maar de aansturing vanuit de hersenen was er niet meer. Ik moest me er constant op wijzen om te blijven trappen. Want de benen vielen steeds weer stil. Het is niet dat ik geen kracht ofzo meer had, het gewoon ronddraaien van de trappers, bvb achteruit, ging ook niet. Ik herinnerde me daarna dat ik dat met de Orca ook al had meegemaakt. Dat ik mentaal zo uitgeput was dat ik met de ondersteuning op stand 3 met moeite 20 km/u haalde. En toen ook kon ik amper de trappers laten ronddraaien, want eerlijk gezegd, met de ondersteuning op stand 3 hoef je bij de Orca echt niet veel meer te doen dan de trappers doen ronddraaien zodat de motor signaal krijgt z'n werkt te doen.

Dus nu zondag ging het echt goed. Maar amper nadat ik een uur thuis was, had gedouched en wat gegeten, kwam de klop. Ik voelde me weer op zeer korte tijd, kwestie van minuten, doodop worden en kon ik niets meer. Gisteren was het al even erg. Een echte baaldag waarbij mijn hoofd niets wil doen. De druk in mijn voorhoofd is dan op het pijnlijke af en dan probeer ik met iets bezig te zijn om de druk en de mentale uitputting even te vergeten. Dat is dan naaien, eenvoudige zaken starten of afwerken. Naar een film of een aflevering van een serie kijken lukt dan niet want ik kan me niet concentreren. Het resultaat was dat stofdelen, die al een paar weken klaarlagen, werden omgevormd tot een schoudertas.

de stof is lijnwaad.
Maar het ging met veel moeite en veel pauzes, maar terwijl ik bezig was vergat ik toch eventjes de druk in mijn voorhoofd. Deze morgen was het iets beter en werkte ik iets anders af met de naaimachine. Maar na de middag ging mijn licht weer totaal uit. En hoe. Zelfs met de naaimachine bezig zijn lukt helemaal niet meer. Met veel moeite slaag ik erin dit bericht geschreven te krijgen.

Maar het komt er dus op neer dat ik een halve dag plezier cash mag (lees:moet) betalen met een aantal dagen pure ellende. Als je weet dat ik sinds 1 april nog steeds wacht op 1 goede dag, na 10 weken ben ik gestopt de weken te tellen. Ik mag eigenlijk al beginnen tellen in maanden😞. Had ik ergens in mei eens een halve betere dag, krijg ik nu eens een halve dag waar ik een beetje plezier in beleef. De rekening wordt steevast zeer snel gepresenteerd en ze kan tellen.

Op 12 juli is het molendag en wordt de molentocht nog eens georganiseerd door de ligfietsers. De vorige keer deed ik dat in 1 dag. De totale afstand is dan zo een 120-140 km. Normaal goed te doen in een dag. Maar nu heb ik 2 nachten geboekt in een b&b in Tielt in de buurt van de start. En nog hou ik nu mijn hart al vast hoe mijn hoofd erop gaat reageren. Ook al is de afstand gedeeld in 3, telkens een +40 km, en is de heen rit in mijn eentje. Ik kan nog teveel prikkels binnen krijgen dat mijn hoofd op hol slaat en het voor bekeken houdt. En dan kan ik daar staan met een velomobiel die ik niet meer vooruit krijg omdat mijn hersenen weigeren signaal naar de benen te sturen om ook maar de trappers gewoon rond te doen draaien. Maar het is zomer en de afstanden zijn klein, zo kan ik me ergens een paar uur stilhouden om te wachten tot het weer lukt en toch dezelfde dag arriveren waar ik moet zijn.